Βασιλική Αθανασοπούλου, νομικός

Δέσποινα Λαγδά, λογίστρια

Εύα Μάντζαρη, ερευνήτρια οικολογίας

Βιβή Πασχάλη, συνδικαλίστρια Υγειονομικός

————————————————

Η ενέδρα με σουγιά, στις 8/9/2026, σε φοιτήτρια του ΠΑΔΑ και μέλος της Λαϊκής Ενότητας – ΑΑ, έξω από τη σχολή της, είναι αποτρόπαια, αλλά και αναδεικνύει πολλαπλά ζητήματα. Τέτοια ενέδρα από άτομο που εντάσσεται σε περιθωριακές, ύποπτες ομάδες, που εμφανίζονται με “αναρχικό” μανδύα, συνιστά ποιοτική κλιμάκωση της σειράς προβοκατόρικων ενεργειών, επιδρομών σε σχολές και ενεδρών σε σπίτια και χώρους εργασίας που συμβαίνουν εδώ και δύο χρόνια.

Τα περιστατικά αυτά εμφανίζουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο βίας και απειλών σε γυναίκες, μέλη και στελέχη της Λαϊκής Ενότητας – ΑΑ και, ειδικά, της νεολαίας της.

Συγκεκριμένα:

Στις 27/01/2025, φοιτήτρια της Παντείου ξυλοκοπείται με εξοπλισμό, καθώς αποχωρεί από εξέταση μαθήματος, υπό την καθοδήγηση “αναρχικού” άνδρα.

Στις 28/01/2025, συντρόφισσες δέχονται επίθεση καθώς φεύγουν από τη σχολή τους, από γυναίκες – μέλη προβοκατόρικης ομάδας, ενώ άνδρες της ίδιας ομάδας τις καλύπτουν. Όταν οι συντρόφισσες απωθούν τις γυναίκες, αναλαμβάνουν δράση οι άντρες της ομάδας και με τον εξοπλισμό που φέρουν ξυλοκοπούν τις συντρόφισσες.

Στις 11/02/2025, άντρες μέλη ομάδας 40-50 ατόμων που είχε συγκεντρωθεί στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου του ΕΜΠ επιτίθεται και ξυλοκοπεί δύο φοιτήτριες.

Στις 29/03/2025, 6 άντρες στήνουν ενέδρα έξω από πάρτυ στη Νομική Σχολή και ξυλοκοπούν στις 5 το πρωί δύο συντρόφισσες.

Στις 28/01/2026 άνδρας από γνωστή ομάδα μπαίνει σε αμφιθέατρο την ώρα εξέτασης στο ΠΑΔΑ, βρίζει χυδαία την ίδια συντρόφισσα που μετέπειτα μαχαιρώθηκε, την φτύνει και τρέπεται σε φυγή.

Στις 25/02/2026, ομάδα 5 ατόμων παρεμποδίζει συντρόφισσα να μπει στην αίθουσα όπου ο Ενιαίος Σύλλογος ΔΕΠ του ΑΠΘ δίνει συνέντευξη τύπου. Εκφοβίζει με χυδαίες απειλές για άσκηση πρωτοφανούς βίας.

Στις 4/03/2026, κατά τη διάρκεια συνδικαλιστικής παρέμβασης στο Ιστορικό Αρχαιολογικό ΑΠΘ, ομάδα από αυτοαποκαλούμενες «αναρχικές» προπηλακίζει συντρόφισσα και την ψεκάζει με σπρέι μπογιάς στο πρόσωπο, γνωστή μέθοδος των Χιτών και των ΕΚΟΦιτών.

Στις 12/05/2026 στο ΑΠΘ, μια μέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές, ομάδα 15 ατόμων πραγματοποιεί καταδρομική επίθεση κατά φοιτητών και φοιτητριών των ΕΑΑΚ, όπου στοχοποιούν συντρόφισσες, τις ψεκάζουν με σπρέι πιπεριού και τις χτυπούν με εξοπλισμό, οδηγώντας στον σοβαρό τραυματισμό μίας εξ’ αυτών με συντριπτικό κάταγμα στον καρπό.

Και ο κατάλογος συνεχίζεται: δεκάδες απειλές σε γυναίκες, στο δρόμο, στα ΜΜΜ, κοντά στα σπίτια τους, σε εργαστήρια και σχολές, προγραφές ονομάτων γυναικών – στελεχών της ΛΑΕ. Απειλητικά μηνύματα για μαχαίρωμα – ή και χειρότερα – γυναικών, στελεχών της ΛΑΕ – ΑΑ σε βανδαλισμένους πολιτικούς χώρους στις σχολές και ανώνυμα απειλητικά τηλεφωνήματα σε φοιτήτριες.

Η οργανωμένη έμφυλη στοχοποίηση ανήκει στο οπλοστάσιο αποκλειστικά του παρακράτους και του φασισμού. Στην Ελλάδα, ο ένοπλος δωσιλογισμός, οι παρακρατικές ομάδες στην μετα-βαρκιζιανή περίοδο και κατά τον εμφύλιο, όπως και μετά την λήξη του και μέχρι το 1974, άσκησαν συστηματικά βία κατά των γυναικών που συμμετείχαν στο λαϊκό κίνημα και είχαν πρωτοπόρο αγωνιστικό ή πολιτικό ρόλο, με στόχους τον εξευτελισμό, τον στιγματισμό και την καταστολή τους. Η έμφυλη βία στα πλαίσια της πολιτικής δράσης έχει συγκεκριμένη ιστορική προέλευση, συγκεκριμένη πολιτική λειτουργία και ιστορικά συγκεκριμένο φορέα υλοποίησης. Η οργανωμένη χρήση της έμφυλης βίας για εκφοβισμό και τρομοκρατία αποτελεί μορφή πολιτικής καταστολής και αναπαράγει τη σεξιστική λογική ότι η γυναίκα είναι ο αδύναμος κρίκος που πρέπει να σπάσει. Ενώ, την μεθοδική «προτίμηση» στην επιλογή θυμάτων, συνοδεύουν απόπειρες ιδεολογικοπολιτικής τεκμηρίωσης της σεξιστικής βίας και δημόσιες ανακοινώσεις που ονομάζουν την έμφυλη βία «επιμόρφωση». Τέτοιες επιθέσεις έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν τόσο τις γυναίκες – θύματα αυτών των επιθέσεων, όσο και άλλες γυναίκες και να τις αποτρέψουν από τη συλλογική συμμετοχή τους σε πολιτικές και κοινωνικές διεκδικήσεις των καιρών μας.

Η συστηματικότητα και κλιμάκωση των επιθέσεων αυτών από προβοκατόρικες ομάδες, στις οποίες συμμετέχουν και άτομα με παραβατικά και ποινικά χαρακτηριστικά, έρχεται σε συντονισμό με τις κρατικές επιδιώξεις για όξυνση της καταστολής, είτε αυτή ασκείται στα πανεπιστήμια, είτε στα νοσοκομεία, είτε σε κάθε εργασιακό χώρο που παράγει αντιστάσεις. Η ασύμμετρη βία, ο πραξικοπηματισμός, η βίαιη επιβολή και η τρομοκράτηση, είναι δομικά στοιχεία τους. Δεν υπάρχει, επομένως, κανένα ερώτημα ποιον εξυπηρετούν οι επιθέσεις, όταν η κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει δεύτερο κύμα διαγραφών φοιτητών, επιβολή των σχεδίων ασφαλείας και ελεγχόμενης εισόδου στα Πανεπιστήμια, αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και ταυτόχρονα να διαχειριστεί την πολιτική φθορά της σε μία σειρά ζητημάτων. Με τη δράση τους, αυτές οι ομάδες ταΐζουν το κυβερνητικό αφήγημα της “ανομίας” σε σχολές και γειτονιές, που είναι απαραίτητο για να νομιμοποιηθούν αυταρχικά μέτρα, και επιδιώκουν να επιβληθεί καθεστώς τρομοκρατίας εναντίον της αγωνιστικής πρωτοπορίας και εν τέλει, ώστε να περιορίσουν τις δυνατότητες οργάνωσης του φοιτητικού και εργατικού κινήματος.

Μπροστά στην κλιμάκωση των παρακρατικής φύσης επιθέσεων, που παράγουν πολλαπλάσια κοινωνικά και πολιτικά αποτελέσματα, τμήματα της οργανωμένης αριστεράς εξακολουθούν να σιωπούν, εξαντλώντας, ενδεχομένως, την καταγγελία του σεξισμού στο πεδίο των διαπροσωπικών σχέσεων, στρουθοκαμηλίζοντας, όταν η σεξιστική βία ασκείται συστηματικά σε συλλογικά υποκείμενα από συγκεκριμένους μηχανισμούς. Η στάση αυτή ελλοχεύει πολιτική σκοπιμότητα, είτε αποκρύπτοντας τον χαρακτήρα αυτών των ομάδων, ώστε να μην εκτεθεί όλη η προηγούμενη στάση συστηματικής ανοχής και κάλυψης τους – στάση που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, είτε να νομιμοποιήσουν την συνέχιση τέτοιων επιθέσεων.

Για την αριστερά που υπερασπίζεται τη θέση της γυναίκας στην πολιτική και κοινωνική συμμετοχή, στον αγώνα, για όσους και όσες αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες που συναντά η γυναίκα στην δράση και πολιτική ένταξη, και θεωρούν χρέος της αριστεράς να την διασφαλίσει, δεν χωράνε ημίμετρα, σιωπή ή νομιμοποίηση. Απαιτείται η αποκάλυψη και η κατονομασία αυτών των επιθέσεων ως επιθέσεων οργανωμένου σεξιστικού χαρακτήρα, η καταγγελία και απομόνωση όσων τις οργανώνουν και τις εκτελούν, αλλά και η ανοιχτή, δημόσια στήριξη των αγωνιστριών που δέχονται αυτές τις επιθέσεις, σε συνδυασμό με την έμπρακτη θωράκιση της γυναικείας συμμετοχής στην κοινωνική και πολιτική δράση.

Βασιλική Αθανασοπούλου, νομικός

Δέσποινα Λαγδά, λογίστρια

Εύα Μάντζαρη, ερευνήτρια οικολογίας

Βιβή Πασχάλη, συνδικαλίστρια Υγειονομικός