Ομιλία του Διονύση Γ. Δρόσου, Ομότιμου Καθηγητή Ηθικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών στο ΑΠΘ, στην εκδήλωση της ΛΑΕ-ΑΑ: «Για την αριστερά της ενότητας, του αγώνα, της ανατροπής»

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το δόγμα του σοκ σε άλλες χώρες, όπως η Χιλή, υλοποιήθηκε μέσα από αιματοβαμμένα στρατιωτικά πραξικοπήματα. Στις μητροπόλεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, πραγματοποιήθηκε από αυταρχικές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Και στις δυο περιπτώσεις, προϋπόθεση υπήρξε η συντριβή των λαϊκών δυνάμεων, του εργατικού κινήματος, των συνδικάτων.

Η κρίση χρέους και η επιβολή των μνημονίων υπήρξε ο ειδικός δρόμος που εφαρμόστηκε η ατζέντα αυτή στην πατρίδα μας. Στην περίπτωσή μας, ο δρόμος προετοιμάστηκε κοινωνικά από την διάβρωση της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, ήδη από την υπνωτιστική περίοδο της καταναλωτικής ψευδο-ευημερίας και του ατομικισμού. Αυτό όμως δεν ήταν ικανή συνθήκη. Χρειάστηκε η απώλεια του εθνικού νομίσματος και η ένταξη στην ΟΝΕ.

Αυτό που πανηγυρίστηκε από τις άρχουσες τάξεις ως «είσοδος της χώρας στο κλαμπ των πλουσίων» υπήρξε στην πραγματικότητα το όχημα της δραματικής της πτώχευσης. Η χώρα υπέστη οικονομική καταστροφή, αδιανόητη για ειρηνική περίοδο.

Η πτώση όμως δεν ήταν μόνο οικονομική. Την ίδια κρίσιμη περίοδο των μνημονίων, περίοδος η οποία δεν έχει λήξει, παρά την ψευδαίσθηση που καλλιεργείται από πολλές πλευρές, δρομολογούνται δυσμενείς εξελίξεις σε πολλές πλευρές της κοινής μας ύπαρξης. Την ίδια περίοδο λοιπόν θεμελιώνεται μια νέα φάση στην περιπετειώδη ιστορία της εθνικής μας εξάρτησης. Τότε εδραιώνεται η εξάρτησή μας και από το Ισραήλ. Όλες οι κυβερνήσεις έκτοτε υπηρετούν αυτό το δόγμα, το οποίο μονομερώς μάλιστα ονομάζουν «συμμαχία». Ως άλλοθι, χρησιμοποιείται η υποτιθέμενη «ασφάλεια» που μας παρέχει η πρόσδεση αυτή έναντι της τουρκικής- υπαρκτής βεβαίως επιθετικότητας. Δήθεν «εθνικό» επιχείρημα, την ίδια στιγμή που η χώρα αφοπλίζεται για να ενισχύσει στρατιωτικά την Ουκρανία!

Η πολιτική αυτή επιλογή έχει αρχίσει να αποδίδει ολέθριους καρπούς. Εξωτερικά, η χώρα χάνει συνεχώς φίλους και στηρίγματα που παραδοσιακά είχε την περιοχή της Δ. Ασίας. Κατορθώσαμε να επωμιστούμε μέρος της ηθικής ευθύνης για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης, με τον οποίο πάντα είχαμε φιλικούς δεσμούς. Παρέχουμε «στρατηγικό βάθος» στο σιωνιστικό κράτος. Βάσεις ανεφοδιασμού, αλλά και θέρετρα για την ανάπαυση των εγκληματικών στρατευμάτων του. Παράλληλα, μιμούμενοι την Δημοκρατία της Κύπρου, επιτρέπουμε το ξεπούλημα μεγάλων επιχειρήσεων και real estate.  Σύντομα θα φανούν οι οδυνηρές συνέπειες αυτής της πολιτικής για το στεγαστικό πρόβλημα των νέων μας. Όσων δεν εγκαταλείψουν τη χώρα. Ανεχόμαστε την εγκληματικότητα των νέων εποίκων, αποφεύγοντας να αναφέρουμε την εθνικότητά τους. Αλλά και όσον αφορά ό,τι έχει απομείνει από τη δημοκρατία μας, έχουμε επιτρέψει στις μυστικές τους υπηρεσίες να παρακολουθούν, μέσω του Predator, όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένων και υψηλών αξιωματούχων και θεσμικών προσώπων.

Όπως και σε χώρες όπως η Ρουμανία, η Μολδαβία και η Γεωργία, η έκφραση της λαϊκής θέλησης μέσω εκλογών δεν γίνεται σεβαστή από τις θλιβερές, διεφθαρμένες και μη υποκείμενες σε λογοδοσία ελίτ της «δημοκρατικής» ΕΕ της κάθε Κάγια Κάλας. Χωρίς νέες εκλογές γνωρίσαμε ορισμό κυβερνήσεων από Βουλή με άλλη εντολή. Γνωρίσαμε επίσης την ανατροπή του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος του 2015. Μια ηθική και πολιτική ήττα τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε σήμερα, με το κλίμα αυτής της αδράνειας, της αδιαφορίας, της αποχής, της παραίτησης. Δεν είναι άσχετο αυτό με την δυσμενή πορεία του δημογραφικού προβλήματος.

Η καταβαράθρωση της αξιοπιστίας όλων των θεσμών της κοινωνίας μας είναι σοβαρό σύμπτωμα κοινωνικής και πολιτειακής διάλυσης. Η συγκέντρωση όλων των εξουσιών σε ολιγάριθμες – πολλές φορές δεμένες με συγγενικούς δεσμούς- ομάδες, η χυδαία εργαλειοποίηση της δημοσιογραφίας, η καθ’ υπαγόρευση  άσκηση της δικαστικής εξουσίας, η απαξίωση της δημόσιας υγείας και της δημόσιας εκπαίδευσης, οι κατ’ ανάθεση «δουλίτσες», το καθεστώς ομηρίας των πολιτικών ελίτ. Η αναξιοκρατία που έχει επιβληθεί τρομοκρατικά, στο όνομα -τι ειρωνεία-της «αριστείας». Όλα αυτά είναι συμπτώματα κοινωνικής αποσύνθεσης και αποικιοποίησης της χώρας. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να ορθοποδήσει, παραμένοντας αποικία. Δεν έχουμε ελπίδα, αν δεν διαμορφωθεί ένα πλατύ πολιτικό μέτωπο, το οποίο θα θέσει ρητά και θα πολεμήσει για την εθνική ανεξαρτησία και την ανασυγκρότηση των θεσμών και την συντακτική ανασυγκρότηση της χώρας. Γύρω από μια τέτοια κατεύθυνση πιστεύω πως πρέπει να ενωθούν και να συνεργαστούν όλες οι λαϊκές και πατριωτικές δυνάμεις. Και από μια τέτοια προοπτική δεν μπορούν να λείψουν εκείνοι που έστω και μόνοι σηκώνουν ήδη αυτή τη σημαία: η ΛΑΕ και οι δυνάμεις που την συναπαρτίζουν.