Αναδημοσιεύουμε άρθρο της Μαριάνας Τσίχλη, Γραμματέα της ΛΑΕ-ΑΑ από topontiki.gr
Μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ, παρά τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας που πλήττεται βάναυσα από την πολιτική της, αυτή φαίνεται ακόμα να διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Οι παλιές και «νέες», «κεντροαριστερές» λύσεις, δεν μπορούν να ανατρέψουν την πρωτιά της ΝΔ. Αυτό ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για το αρχηγικό, προσωποπαγές σχήμα ΕΛΑΣ, υπό τον Τσίπρα, παρά την στήριξή του από επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα, αλλά και την απορρόφηση μεγάλου μέρους των όμορων με αυτό χώρων. Ακόμα περισσότερο, δεν μπορούν να ανατρέψουν την πολιτική που εφαρμόζεται, αφού, σε στρατηγικό επίπεδο, ταυτίζονται με τις επιλογές της ΝΔ. Είτε πρόκειται για τη λιτότητα, τη διευρυνόμενη ανισότητα, την διάλυση της παιδείας, της υγείας και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, είτε για τη συμμετοχή της χώρας μας στους πολέμους που προκαλούν οι «στρατηγικοί μας σύμμαχοι», δηλαδή πρωτίστως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι προγραμματικές διαφορές είναι μικρές και απλώς «χρυσώνουν το χάπι» για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.
Μετά από 16 χρόνια εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής, που έχουν διαλύσει μια σειρά από κατακτήσεις και έχουν διευρύνει την εξουσία της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί η πολιτική που έχει αφαιμάξει την πλειοψηφία της κοινωνίας, σε μια μακρά περίοδο που χαρακτηρίζεται από καχυποψία απέναντι στην αριστερά, απογοήτευση, απόσυρση από την κοινωνική και πολιτική πάλη, η μόνη λύση είναι ο δύσκολος δρόμος της ενότητας των δυνάμεων της αριστεράς. Πρώτα απ’ όλα στα κοινωνικά μέτωπα και στους επιμέρους χώρους, γιατί, χωρίς κοινωνικές διεκδικήσεις δεν πρόκειται να υπάρξει αλλαγή πολιτικής. Αλλά και στις πολιτικές μάχες, με μια πλατιά εκλογική συνεργασία της αριστεράς, γιατί ο κατακερματισμός εντείνει την απογοήτευση και σπρώχνει τον κόσμο στις μειωμένες προσδοκίες.
Πώς, όμως, χτίζεται η ενότητα;
Πρώτη προϋπόθεση είναι η κοινή δράση στους αγώνες και στα κοινωνικά μέτωπα. Δεύτερη, είναι η συμφωνία πάνω σε συγκεκριμένους άξονες, που διεκδικούν άμεσες λύσεις στα λαϊκά προβλήματα. Τέτοιοι μπορεί να είναι η εφαρμογή πολιτικών ριζικής αναδιανομής, η αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων, η ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, της υγείας και του κοινωνικού κράτους, η πλήρης προστασία της λαϊκής κατοικίας και η εφαρμογή δημόσιων πολιτικών για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Επιπλέον, η ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων και η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών επιχειρήσεων που έχουν ξεπουληθεί. Η απεμπλοκή από τον πόλεμο, η εφαρμογή μίας φιλειρηνικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και η έξοδος από το ΝΑΤΟ, που μόνο κινδύνους και ανασφάλεια έχει φέρει για τη χώρα μας και το λαό. Αλλά και ένα νέο, ριζικά διαφορετικό, παραγωγικό υπόδειγμα, σε σύγκρουση με την πολιτική που κάνει τη χώρα ξέφραγο αμπέλι για το μεγάλο, τουριστικό κεφάλαιο, διώχνει τους νέους, ή τους αναγκάζει να εργάζονται σε υπηρεσίες χαμηλής ειδίκευσης και καταστρέφει το περιβάλλον. Όλα τα παραπάνω είναι εφικτά, ωστόσο, όπως έχει αποδείξει η πικρή πείρα των μνημονιακών χρόνων, η εφαρμογή τους απαιτεί τη σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ.
Πάνω σε αυτούς τους προγραμματικούς άξονες, θα μπορούσαν να συνομιλήσουν όλες σχεδόν οι δυνάμεις της αριστεράς. Δυστυχώς, κάποιες από αυτές, με πρώτο, αλλά όχι μόνο, το ΚΚΕ, αρνούνται κάθε συνεργασία. Άλλες επικαλούνται την «ενότητα», ενώ, στην πραγματικότητα, την υπονομεύουν. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Γ. Βαρουφάκη, που καλούν πρόσωπα άλλων δυνάμεων της αριστεράς σε ατομική προσχώρηση στα ψηφοδέλτια του ΜέΡΑ25 – Ενωτική Αριστερά, «με ή χωρίς τη συμφωνία των κομμάτων τους», δεν αποτελούν, στην πραγματικότητα, κάλεσμα ενότητας. Αντίθετα, δείχνουν αδυναμία κατανόησης των συσχετισμών. Οι δηλώσεις αυτές, έρχονται σε συνέχεια της μονομερούς, αδικαιολόγητης διακοπής της συνεργασίας με τη ΛΑΕ – ΑΑ, στα πλαίσια της Ενωτικής Πρωτοβουλίας ΜέΡΑ25-Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά, χωρίς μάλιστα να προηγηθεί καμία συνεδρίαση του συντονιστικού της, επιλογή που υπονόμευσε τις δυνατότητες πολιτικής και κινηματικής παρουσίας της ριζοσπαστικής αριστεράς. Τρίτη, λοιπόν, προϋπόθεση ενότητας είναι ο σεβασμός στην αυτοτέλεια των κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς, η ισοτιμία και η προσήλωση στις συλλογικές διαδικασίες.
Η ΛΑΕ – ΑΑ είναι έτοιμη για όλες τις κινηματικές και πολιτικές μάχες. Ωστόσο, παρά τα αρνητικά δείγματα γραφής, θα συνεχίσει να παλεύει για την ενότητα της αριστεράς. Αν δεν ευοδωθεί μία τέτοια κατεύθυνση, θα ενισχύεται η απογοήτευση, η λογική του «μικρότερου κακού» και, το κυριότερο, η επέλαση της κυβερνητικής πολιτικής.