Πως βλέπουμε την ενότητα της Αριστεράς.
Μια απάντηση στο άρθρο του σ. Βαρουφάκη «Πως βλέπω την ενότητα της Αριστεράς».

Άρθρο του Νίκου Βρυώνη, Μέλος ΠΣ ΛΑΕ-ΑΑ και ΕΓ Αριστερού Ρεύματος

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, δηλαδή από τον τίτλο του άρθρου. Άλλο πως βλέπω (ΕΓΩ) την ενότητα της Αριστεράς και άλλο πως βλέπουμε (ΕΜΕΙΣ) την ενότητα της Αριστεράς. Όσοι είμαστε στην οργανωμένη αριστερά και παραμένουμε σε αυτήν, έχουμε ένα κουσούρι. Λειτουργούμε στη βάση του ΕΜΕΙΣ και όχι του ΕΓΩ. Άρα οι όποιες αποφάσεις παίρνονται πραγματικά συλλογικά, με τις διαφωνίες μας , τις συμφωνίες μας , τις συγκρούσεις και τους αναγκαίους συμβιβασμούς μας.

Ένα δεύτερο κουσούρι που έχουμε είναι ότι όποιες συνεργασίες κάναμε (ή επιδιώκαμε και επιδιώκουμε να κάνουμε) πάντα ήταν και είναι στη λογική της αμοιβαιότητας, της ισοτιμίας, του σεβασμού της διαφορετικότητας, ακόμα και όταν ήταν συνεργασίες όχι μόνο με (μικρές ή μεγάλες) συλλογικότητες αλλά και με πρόσωπα που δεσμεύονται μόνο από το μικρό ή μεγάλο ΕΓΩ τους.

Ένα τρίτο κουσούρι που έχουμε είναι ότι έχουμε αλλεργία στις φράξιες και στις προσωπικές ατζέντες που λειτουργούν εις βάρος της συλλογικότητας. (Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τραυματικές εμπειρίες από τέτοιες πρακτικές).

Ένα τέταρτο κουσούρι που έχουμε είναι ότι πορευόμαστε πάντα με την αρχή ότι «τίποτα ανθρώπινο δεν μας είναι ξένο» για αυτό το λόγο ήμασταν και είμαστε πάντα ανοιχτοί στον διάλογο και στις συνεργασίες, ακόμα και αν το (συλλογικό ή ατομικό) «ανθρώπινο» κινείται στα όρια της αυτοαναφορικότητας ή της αυτοεπιβεβαίωσης και ανεξάρτητα από το ατομικό ή συλλογικό μέγεθος του πολιτικού κλάσματος. (Όπου αριθμητής το ποσοτικό μέγεθος και παρονομαστής το μέγεθος του ατομικού η συλλογικού ΕΓΩ).

Να το πούμε διαφορετικά. Είναι στο θεωρητικό και πολιτικό μας DNA οι συνεργασίες των δυνάμεων της αριστεράς. Αυτό σημαίνει ότι δεν μοιράζουμε πιστοποιητικά αριστεροσύνης , ούτε βέβαια εκχωρούμε σε κανέναν το δικαίωμα να μοιράζει πιστοποιητικά αριστερής ηθικής. Δεν απαιτούμε επίσης και από τους άλλους να έχουν την ίδια γνώση, ευαισθησία και λογική στο πως θα λειτουργούν στο εσωτερικό των δικών τους συλλογικοτήτων.

Ένα πέμπτο κουσούρι που έχουμε είναι ότι πιστεύουμε πως οι αριστερές συνεργασίες έχουν ως προϋπόθεση την προγραμματική συμφωνία και την τήρηση της και τον αναγκαίο δημοκρατικό και ειλικρινή διάλογο πριν από κάθε απόφαση. Τούτων δοθέντων , σε ότι μας αφορά για τα παρελθόντα, οι μονομερείς αποφάσεις εκτιμούμε ότι δεν είναι στο ρεπερτόριο της αριστεράς , η να το πούμε διαφορετικά, ανήκουν στο κακό ρεπερτόριο της αριστεράς.

Όλα τα παραπάνω για εμάς είναι εν μέρει κατανοητά και αναμενόμενα και σε προσωπικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Διαφορετικές, μικρές η μεγάλες, διαδρομές στην πολιτική και την αριστερά που δικαιολογούν τις όποιες επιλογές. Είπαμε, «τίποτα ανθρώπινο δεν μας είναι ξένο».

Εν κατακλείδι και στο «ανοιχτόκαρδο προσκλητήριο» για συνεργασία, σε ότι μας αφορά ως Αριστερό Ρεύμα και Λαϊκή Ενότητα, επειδή εκτιμούμε ότι η ενότητα της αριστεράς είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία για τον τόπο, άρα αργά η γρήγορα θα ξαναβρεθούμε , ελπίζοντας μαζί και με πολλούς άλλους. Το πώς, θα το αποφασίσουμε συλλογικά και δημοκρατικά ( έτσι έχουμε μάθει) και όχι ως «ατομικοί πολιτικοί σολίστες». Και πάντα με αμοιβαία ανοχή στα κουσούρια του άλλου αλλά με αδιαπραγμάτευτες αρχές τον σεβασμό, την ισοτιμία και την πολιτική οργανωτική αυτονομία του καθενός.

Για το τέλος ένα ερώτημα και μια παρατήρηση.

Ερώτημα

Η αυτοκριτική θέση που πήρε η ΛΑΕ για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου δεν κάλυψε το ΜΕΡΑ25 και το οδήγησε στην δημόσια καταδίκη και μονομερή διακοπή της συνεργασίας μαζί της. Στο δημόσιο πογκρόμ, την ανθρωποφαγία, τους τραμπουκισμούς σε νέα παιδιά, γιατί είμαστε μάρτυρες μιας ατομικής αφωνίας η κομματικής κακοφωνίας; Η επιλεκτική ευαισθησία δεν ανήκει και αυτή στο κακο ρεπερτόριο της αριστεράς;

Παρατήρηση

Δεν έχει βγει ανακοίνωση πολιτικής εκτίμησης των αποτελεσμάτων των τελευταίων φοιτητικών εκλογών από την μεριά του Μερα25. Με όλο το θάρρος και πάντα συντροφικά, αποτελεί μεγάλο πολιτικό έλλειμμα και δίνει το δικαίωμα σε κακόβουλους να κανουν δεύτερες και τρίτες σκέψεις.