Η υποταγμένη στα συμφέροντα ΝΑΤΟ-ΕΕ ελληνική κυβέρνηση υπονομεύει την ειρήνη και την ασφάλεια του ελληνικού λαού
Η πρόσφατη επίθεση με drones της Ουκρανίας σε ρωσικό δεξαμενόπλοιο στη Μεσόγειο, σε θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στη Λιβύη και την Κρήτη, λίγες δεκάδες μίλια νοτιοδυτικά της Κρήτης, αποτελεί γεγονός τομή και εξαιρετικά επικίνδυνη κλιμάκωση.
Για πρώτη φορά, ο πόλεμος διαχέεται ανοιχτά στη Μεσόγειο με πρωτοβουλία του φιλοφασιστικού, ΝΑΤΟϊκά καθοδηγούμενου καθεστώτος της Ουκρανίας, μετατρέποντας τη θάλασσά μας σε πιθανό πεδίο ανοιχτής πολεμικής σύγκρουσης.
Δεν αποτελεί ούτε «μεμονωμένο επεισόδιο», ούτε απλός τυχοδιωκτισμός του παραπαίοντος καθεστώτος Ζελενσκι. Αποτελεί τμήμα της στρατηγικής των ευρωατλαντικών πολεμοκάπηλων ελίτ για τη συνέχιση και κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, με στόχο:
- την εμβάθυνση της πολεμικής προετοιμασίας του δυτικού ιμπεριαλισμού σε περίοδο σχετικής κάμψης της κυριαρχίας του
- τη διατήρηση των πολεμικών δαπανών ως εργαλείο διαχείρισης της καπιταλιστικής στασιμότητας
Οι ευθύνες για αυτήν την εξαιρετικά επικίνδυνη κλιμάκωση είναι καθαρές: του ΝΑΤΟ που επιδιώκει τη γενίκευση του πολέμου, της ουκρανικής ηγεσίας που λειτουργεί ως εκτελεστικός του βραχίονας και της ελληνικής κυβέρνησης που, με τη σιωπή και την αδράνειά της, αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για άμεση εμπλοκή της χώρας.
Απέναντι σε αυτή τη κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και ασφάλειας, η ελληνική κυβέρνηση σιωπά. Η σιωπή αυτή είναι πολιτικά και εθνικά επικίνδυνη.
Η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να απαντήσει ξεκάθαρα:
1. Γνώριζε ή όχι εκ των προτέρων για την ουκρανική επίθεση τόσο κοντά στην Κρήτη;
2. Πραγματοποιήθηκε η επίθεση από ελληνικό έδαφος ή με χρήση ελληνικού εναέριου χώρου ή χωρικών υδάτων;
3. Πέρασαν τα μέσα της επίθεσης από περιοχή ελληνικής χερσαίας ή θαλάσσιας ή εναέριας κυριαρχίας;
Η μέχρι στιγμής αδράνεια του Υπουργείου Εξωτερικών και της κυβέρνησης αποτελεί είτε ένδειξη συνενοχής και ανοχής, είτε πλήρη αδιαφορία που ισοδυναμεί με συναίνεση στο γεγονός ότι η ΝΑΤΟϊκή πολεμική εξόρμηση κατά της Ρωσίας αγγίζει πλέον άμεσα τη χώρα μας, με σοβαρούς κινδύνους εμπλοκής.
Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπεται σε ορμητήριο ή σιωπηλό συνεργό του ουκρανικού τυχοδιωκτισμού υπό ΝΑΤΟϊκή καθοδήγηση.
Οφείλει να συμβάλει στην πραγματική ειρήνη, όχι σε μια εκεχειρία-διάλειμμα για νέα κλιμάκωση· σε μια ειρήνη που θα λαμβάνει υπόψη τόσο τα υπαρκτά διεθνή δεδομένα όσο και τις εύλογες ανησυχίες ασφάλειας απέναντι στη δυτική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Η υποχρέωση αυτή δεν αποτελεί μια αφηρημένη διεθνή ευθύνη. Αφορά πρώτα και κύρια την ασφάλεια του λαού και της χώρας.
Η εμπλοκή δεν είναι «μακριά». Είναι ήδη εδώ. Και μπαίνουν καθήκοντα για κάθε κόμμα, οργάνωση και άνθρωπο που επιδιώκει την ειρήνη για το λαό και τη χώρα.