Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία
Το μήνυμα του Πολυτεχνείου φωτίζει τους αγώνες του λαού
Τα ξημερώματα της 17ης Νοέμβρη 1973 το τανκ γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου. Δεν μπόρεσε όμως να σωπάσει τη φωνή του πομπού, που είχε φτάσει σε κάθε σπίτι: «Εδώ Πολυτεχνείο». Η εξέγερση κλόνισε ανεπανόρθωτα τη Χούντα που στήριζαν οι ΗΠΑ. Η δικτατορία, με διαλυμένα τα σχέδια «φιλελευθεροποίησης», έπεσε λίγους μήνες αργότερα, αφού, μαζί με τις ΗΠΑ, διέπραξε το έγκλημα της Κύπρου, που βαραίνει ακόμα με την τουρκική κατοχή.
Το Πολυτεχνείο και ο ριζοσπαστισμός που απελευθέρωσε γέννησαν τις κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης και έβγαλαν τον λαό από τον μετεμφυλιακό «γύψο», ενώ τα αντιιμπεριαλιστικά του συνθήματα σφράγισαν μια εποχή. Αυτές τις κατακτήσεις στοχεύει η μανιώδης προπαγάνδα που αμφισβητεί τον ρόλο του, ακόμα και τους νεκρούς του. Γιατί η φωνή εκείνη δεν έσβησε, και το «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» μοιάζει γραμμένο για σήμερα.
Επτά χρόνια «καθεστώς Μητσοτάκη»
Επτά χρόνια τώρα ροκανίζονται και τα τρία. Μια ολόκληρη γενιά δουλεύει εξαντλητικά ωράρια για μισθούς που δεν φτάνουν για το νοίκι, ή παίρνει τον δρόμο για το εξωτερικό, την ώρα που η διάλυση της υπαίθρου ερημώνει την επαρχία. Η παιδεία λεηλατείται, από τα υποβαθμισμένα σχολεία ως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις διαγραφές φοιτητών. Η ελευθερία στενεύει με αυταρχισμό και καταστολή. Και μια εξουσία βουτηγμένη στα σκάνδαλα συγκαλύπτει ακόμα το έγκλημα των Τεμπών.
Πολεμική οικονομία για τα σχέδια των ΝΑΤΟϊκών και τα κέρδη της ολιγαρχίας
ΝΑΤΟ και ΕΕ μάς σέρνουν στον πόλεμο της Ουκρανίας: δισεκατομμύρια σε στρατιωτικές δαπάνες για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, αλλά ψίχουλα για μισθούς, νοσοκομεία και σχολεία.
ΗΠΑ και Ισραήλ εξαπέλυσαν τον πόλεμο κατά του Ιράν, με την κυβέρνηση να τους παραδίδει τη Σούδα. Η αντίσταση του Ιράν έδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος. Το κόστος των πολέμων τους, όμως, το φορτώνουν σε εμάς, με αυξήσεις στην ενέργεια και στα αγαθά πρώτης ανάγκης, ενώ οι ολιγάρχες της ενέργειας καταγράφουν ξανά ιλιγγιώδη κέρδη. Κι όταν η κυβέρνηση αναζητά προεκλογική «φυγή» στα «εθνικά θέματα», καταλήγει όπως με το καλώδιο: για ένα έργο που δεν προσφέρει τίποτα στον λαό, παρά μόνο στο Ισραήλ, έβαλε τη Γαλλία ενδιάμεσο προς την Άγκυρα, ανοίγοντας τον δρόμο στις πολυεθνικές και στην αμερικανική επιδιαιτησία στο Αιγαίο.
Δεν το σώπασε το τανκ της Χούντας, δεν θα το σωπάσουν οι απαγορεύσεις Μητσοτάκη–Πρυτανείας.
Το Πολυτεχνείο είναι «αγκάθι» μνήμης για όλα αυτά, και γι’ αυτό ενοχλεί. Φέτος κυβέρνηση και Πρυτανεία του ΕΜΠ θέλουν να περιορίσουν τον εορτασμό με προκλητικές απαγορεύσεις, για να μετατραπεί ο ζωντανός χώρος μνήμης και αγώνων σε μια ακίνδυνη γιορτούλα. Έτσι, κάθε στημένο σκηνικό έντασης θα λειτουργήσει ως δώρο για μια κυβέρνηση που πριν από τις εκλογές καταφεύγει ξανά στη «στρατηγική της έντασης», για να ξαναπουλήσει «νόμο και τάξη». Η επίθεση με μολότοφ και τσεκούρια στη Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου Μαθηματικού και οι απειλές προβοκατόρικων ομάδων για το τριήμερο δείχνουν ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός. Απάντηση στους κρατικούς και παρακρατικούς σχεδιασμούς είναι η μαζική συμμετοχή και η περιφρούρησή του από το οργανωμένο φοιτητικό και λαϊκό κίνημα.
Τον φασισμό τον τσάκισε ο λαός και θα τον τσακίσει ξανά.
Στο ίδιο σκηνικό ξαναβγαίνουν στον δρόμο περιθωριακές φασιστικές συμμορίες. Το σύστημα τις κρατά ως εφεδρεία απέναντι στο λαϊκό κίνημα και για να στρέφει την οργή μακριά από τους πραγματικούς υπεύθυνους.
Η νεολαία δείχνει τον δρόμο, από τα Τεμπη ως τη Γαλλία, για διέξοδο προς όφελος του λαού.
Η κοινωνική δυσαρέσκεια χτυπάει «κόκκινο», αλλά όσο απουσιάζει πραγματική αντιπολίτευση δεν υπάρχει πολιτική διέξοδος για το λαό.
Τα κόμματα που φιλοδοξούν να διαδεχθούν ή να συμπληρώσουν την απαξιωμένη ΝΔ συμφωνούν μαζί της στα βασικά: στο χρέος, στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ. Αντιπολίτευση αυτά τα χρόνια έκανε ο δρόμος. Μαθητές, φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι πλημμύρισαν τις πλατείες για τα Τέμπη. Οι φοιτητές ανάγκασαν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει την Πανεπιστημιακή Αστυνομία και αμφισβήτησαν στην πράξη τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις διαγραφές. Στη Γαλλία, ο φετινός ξεσηκωμός άρχισε από τα λύκεια και έγινε κύμα οργής απέναντι στον Μακρόν, που εφαρμόζει τις ίδιες πολιτικές με τον Μητσοτάκη.
Το συμπέρασμα αφορά όλο το λαϊκό κίνημα: ενότητα, συγκεκριμένες διεκδικήσεις, ασυμβίβαστη μαχητικότητα, οργάνωση στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές. Για να αποκτήσει αυτή η δύναμη πολιτική έκφραση, επείγει η ενότητα της αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς, που θα επιβάλλει τη συνεργασία της πολυδιασπασμένης αριστεράς και θα γίνει νεύρο μιας πραγματικής αντιπολίτευσης. Μόνο έτσι υπάρχει διέξοδος από το «καθεστώς Μητσοτάκη» και την «Ελλάδα» της ολιγαρχίας, των καρτέλ και της υποτέλειας σε ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ και Ισραήλ.
«Εδώ Πολυτεχνείο»
Το 1973 χιλιάδες νέοι αποφάσισαν να μη μείνουν θεατές. Φέτος, την ώρα που η πορεία θα βαδίζει προς την αμερικανική πρεσβεία, στη Γαλλία θα απεργούν ξανά. Η φωνή του πομπού ακούγεται ακόμα, και το Πολυτεχνείο θα μένει ανοιχτό όσο ο λαός και η νεολαία παλεύουν για τα αιτήματά του.
Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία
Έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ
ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ