Εκατό και πλέον χρόνια από την Γενοκτονία των Ποντίων. Δεν ξεχνάμε!
Όχι άλλες Γενοκτονίες
Σήμερα 19 Μάη του 2026 είναι ημέρα μνήμης των Ελλήνων του Πόντου και ως Λαϊκή Ενότητα-Ανυπότακτη Αριστερά οφείλουμε να αποτίσουμε φόρο τιμής, αφού 353.000 σφαγιάστηκαν, ενώ χιλιάδες άλλοι εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και πήραν το δρόμο της προσφυγιάς.
Οι προσχεδιασμένες διώξεις, ακόμη από την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, οι μαζικές δολοφονίες και η εκδίωξη των ελληνικών πληθυσμών ξεκίνησαν το 1914 και ολοκληρώθηκαν το 1923 από το κράτος των Νεότουρκων. ‘Όσοι πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα – διότι υπήρξαν προσφυγικές ροές προς Ρωσία, Συρία αλλά και Λατινική και Βόρεια Αμερική – αντιμετώπισαν την εχθρική στάση του επίσημου ελληνικού κράτους και κατ’ επέκταση κατά τόπους και ντόπιων πληθυσμών, με πογκρόμ, δολοφονίες και πυρπολήσεις προσφυγικών καταυλισμών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του ρατσισμού από τον Αύγουστο ακόμη του 1914 είναι το ψήφισμα (άρθρο 7) του Εργατικού Κέντρου Αθήνας που κάλεσε όλα τα Εργατικά Κέντρα της χώρας «να μην επιτρέπεται εις τους πρόσφυγας να εργάζονται εις τας εργασίας εντοπίων εργατών».
Οι Έλληνες του Πόντου αλλά και της Θράκης και της Μικράς Ασίας παρά το ρατσισμό, τις άθλιες συνθήκες επιβίωσης και τις διώξεις στη νέα πατρίδα, ανέδειξαν τον πολιτισμό τους και την εργατικότητά τους.
Το επίσημο ελληνικό κράτος και ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1930 και παρά τις έντονες αντιδράσεις των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής, υπογράφει την «Ελληνοτουρκική Συνθήκης Φιλίας, Ουδετερότητας και Διαιτησίας» με τον Κεμάλ μετά τη διαμεσολάβηση του δικτάτορα Μουσολίνι. Με την Ελληνοτουρκική Συνθήκη της Άγκυρας του 1930 θεωρήθηκε, ότι αντιμετωπίζονταν όλες οι εκκρεμότητες μεταξύ των δύο χωρών και παραχωρούνταν οριστικά οι περιουσίες των προσφύγων στο νέο τουρκικό κράτος, αφού πρώτα εξισώνονταν με τις μουσουλμανικές περιουσίες που εγκατέλειψαν οι μουσουλμάνοι ανταλλάξιμοι στην Ελλάδα.
Είναι χρέος όλων όσων αγωνιζόμαστε για την ειρήνη, τη φιλία και την καλή γειτονία των λαών να θεωρούμε ότι η ιστορική αποκατάσταση των γεγονότων και ο καταλογισμός των ευθυνών σε όσους προκάλεσαν, σχεδίασαν, ανέχτηκαν και εκτέλεσαν τη σφαγή των Ελλήνων Ποντίων αποτελεί μία πράξη που δεν χωρίζει αλλά ενώνει τους δύο γειτονικούς λαούς.
Με σεβασμό λοιπόν στον Ποντιακό Ελληνισμό απαιτούμε από την πολιτική και πνευματική ηγεσία της Τουρκίας την αναγνώριση των διωγμών και των δραματικών συνεπειών τους μετά από ένα και πλέον αιώνα.
Με το χαρακτηρισμό Γενοκτονία ορίζεται η σκόπιμη θανάτωση ατόμων που ανήκουν σε μια συγκεκριμένη φυλετική, πολιτική ή πολιτιστική ομάδα, με την πρόθεση των δολοφόνων να την αφανίσουν και ο όρος γενοκτονία είναι αυτός που αποδίδεται στις περιπτώσεις του Ποντιακού Ελληνισμού, των Αρμενίων, των Ασσυρίων αλλά και των Εβραίων που αφάνισε ο Χίτλερ.
Την ιστορία δεν έχει κανείς το δικαίωμα να την αλλοιώνει και τα θύματα των θηριωδιών ζητούν δικαίωση, όσα χρόνια και αν περάσουν.
Δυστυχώς και σήμερα Γενοκτονίες Λαών συνεχίζονται με χαρακτηριστικό παράδειγμα την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, που πραγματοποιείται εδώ και σχεδόν 3 χρόνια στη λωρίδα της Γάζας από την Ισραηλινή κυβέρνηση Νετανιάχου, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ.
Τέλος δεν μπορούμε να αποσιωπήσουμε την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν και με ότι αυτό συνεπάγεται για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και της νοτιοανατολικής Μεσογείου, στην και η χώρα μας βρίσκεται σε άμεση εμπλοκή λόγω των αμερικανικών βάσεων, οι οποίες χρησιμοποιούνται από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ για νέες γενοκτονίες επεμβάσεις και οι οποίες πρέπει να κλείσουν.
Όχι άλλες Γενοκτονίες!