Η απόλυτη εργασιακή δυστοπία είναι το εργασιακό πλαίσιο που διαμορφώνεται με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο Κεραμέως. Η Υπουργός Εργασίας, αφού κατάφερε και διέλυσε πρώτα την παιδεία και την προοπτική δεκάδων χιλιάδων παιδιών, με μέτρα όπως η «προκρούστεια» Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, τώρα υπόσχεται αντίστοιχο έργο και στην εργασία, αποτελειώνοντας ό,τι απέμεινε από τους αντεργατικούς νόμους Χατζηδάκη και Γεωργιάδη.
Νομιμοποιεί την 13ωρη απασχόληση σε έναν εργοδότη και τη «δυνατότητα» πλήρους προσαρμογής του χρόνου εργασίας στις ανάγκες της εκάστοτε επιχείρησης, την ενίσχυση της εκ περιτροπής εργασίας και των ελαστικών σχέσεων σε βάρος της σταθερής, με τη δυνατότητα πρόβλεψης υπερωριών, το σπάσιμο των αδειών και τη δυνατότητα στέρησης του αναγκαίου χρόνου ανάπαυσης, λχ την καλοκαιρινή περίοδο.
Η πλήρης διαπραγματευτική κατίσχυση του εργοδότη, ιδιαίτερα όταν η συνδικαλιστικές ελευθερίες είναι ξεδοντιασμένες και ποινικοποιημένες από την κυβέρνηση, βαφτίζεται ως «ελευθερία συνδιαλλαγής» και «συνδιαμόρφωσης» του πλαισίου εργασίας μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου. Πρόκειται για εμπαιγμό!
Στη χώρα που οι εργαζόμενοι εργάζονται τις περισσότερες ώρες και με τον πιο εντατικό τρόπο σε σχέση με ολόκληρη την Ευρώπη, η ΝΔ «απελευθερώνει» τη δυνατότητα των εργοδοτών να ξεζουμίζουν κυριολεκτικά τους εργαζόμενους με 13 ώρες ωραρίου, χωρίς τα κόστη των υπερωριών.
Η πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η διάλυση οποιουδήποτε ελεγκτικού μηχανισμού, αποτελούν τους πυλώνες της κερδοφορίας στην «Ελλάδα 2.0». Οι ισχυροί θησαυρίζουν, δηλαδή, πάνω στο καθεστώς υπερεκμετάλλευσης των εργαζόμενων που στρώνει η κυβέρνηση με σειρά ρυθμίσεων.
Να μην τους αφήσουμε να κάνουν τη ζωή μας αβίωτη. Οι εργαζόμενοι έχουν δύναμη στα χέρια τους, δύναμη που βρίσκεται στις αντιστάσεις, την απεργία, την ενωμένη φωνή τους.
Οι κινητοποιήσεις ειδικά των Τεμπών, έδειξαν ότι όταν συσπειρώνεται η πραγματική πλατιά κοινωνία που πλήττεται από τις πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας, αυτό το κυνικό καθεστώς μπορεί να κλονιστεί, να αναδιπλωθεί, να ανατραπεί.