Δύο νεκροί εργάτες στη Motor Oil: προκλητική η αδιαφορία της κυβέρνησης για την ασυδοσία των εργοδοτών στους χώρους εργασίας!
Δύο εργάτες εργολαβικής εταιρείας, 43 και 50 ετών, σκοτώθηκαν στην έκρηξη της Παρασκευής στο διυλιστήριο της Motor Oil· ο δεύτερος πέθανε την Κυριακή. Η ΛΑΕ-ΑΑ απευθύνει συλλυπητήρια στις οικογένειές τους.
Συνελήφθησαν τέσσερις, ανάμεσά τους ο υπεύθυνος Ασφάλειας και Υγείας· τις ποινικές ευθύνες θα τις κρίνει η δικαιοσύνη και την ενδελεχή έρευνα για τα αίτια την απαιτεί όλος ο κόσμος της δουλειάς. Όμως η πολιτική ευθύνη για τα μέτρα ασφαλείας που οι εργοδότες δεν λαμβάνουν και η πολιτεία δεν απαιτεί ανήκει ξεκάθαρα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και δεν χρειάζεται έρευνα για να αποδειχθεί.
Στο ίδιο διυλιστήριο, το 2024, πυρκαγιά με εκρήξεις ενεργοποίησε το 112 και ακινητοποίησε τρένα. Από τότε, ένας εργάτης έπεσε στο Ελληνικό από δεύτερο όροφο χωρίς κιγκλιδώματα, κατά το σωματείο· πέντε εργάτριες χάθηκαν στη Βιολάντα· ένας 67χρονος σκοτώθηκε στα Εξαμίλια Κορινθίας, όπου, κατά την Πυροσβεστική, δεν τηρήθηκαν τα μέτρα.
Η ΟΣΕΤΕΕ μετρά τουλάχιστον 529 νεκρούς εργαζόμενους την τριετία 2023-2025· το 2025 αναγγέλθηκαν στην Επιθεώρηση Εργασίας 20.498 ατυχήματα, ρεκόρ από το 2000, και τα έξι στα δέκα δεν εξετάστηκαν.
Ο όμιλος της Motor Oil ανακοίνωσε για το πρώτο τρίμηνο του 2026 καθαρά κέρδη 332,7 εκατ. ευρώ, αυξημένα κατά 293%· πόσα πήγαν σε μέτρα ασφάλειας, οφείλει να απαντήσει.
Η εταιρεία κάνει αναφορές σε «προληπτική συντήρηση» και «ατύχημα», χωρίς λέξη για έκρηξη, και τα ΜΜΕ το μετέφεραν ως είδηση· ένα οικονομικό μέσο, ακόμα πιο ξεδιάντροπα, με τους εργάτες διασωληνωμένους, ενημέρωνε ότι η μετοχή «μαζεύει τις απώλειες από το -5% μετά το συμβάν».
Τρεις μέρες μετά, στα περισσότερα ρεπορτάζ οι νεκροί, «αλλοδαποί» κατά την ΕΛ.ΑΣ., είναι ένας «43χρονος» και ένας «50χρονος», χωρίς όνομα, και η εργολαβική τους εταιρεία δεν κατονομάζεται. Έτσι οι θάνατοι περνούν στο παρασκήνιο και το απυρόβλητο εργοδοτών και κυβέρνησης είναι εξασφαλισμένο, ακόμη και όταν κινδυνεύουν ολόκληρες κοινωνίες. Όσο η αποφυγή της πρόληψης είναι φθηνότερη από τη ζωή ενός εργάτη, η «προληπτική συντήρηση» θα τελειώνει με ανακοίνωση συλλυπητηρίων.
Αυτό είναι το παραγωγικό μοντέλο που επέβαλε η κυβέρνηση Μητσοτάκη προς όφελος της ολιγαρχίας: ο κίνδυνος μετακυλίεται σε εργολάβους και εργαζόμενους, οι ελεγκτές λείπουν, οι μειώσεις κόστους από τα ελλιπή μέτρα εγγράφονται στον ισολογισμό και οι χαμένες, τσακισμένες ζωές γράφονται απλώς ως στατιστική. Πραγματική αντιπολίτευση δεν υπάρχει, γιατί κανείς από όσους επαγγέλλονται κυβερνητική αλλαγή δεν αμφισβητεί το μοντέλο στην ουσία του.
Αυτό το μοντέλο πρέπει να αμφισβητηθεί στην ουσία του από τον κόσμο της δουλειάς και το εργατικό κίνημα με στελέχωση της Επιθεώρησης Εργασίας, την πλήρη ευθύνη του κύριου εργοδότη για κάθε εργολαβικό εργαζόμενο και το δικαίωμα των εργαζομένων να σταματούν τη δουλειά όταν λείπουν τα μέτρα, χωρίς κίνδυνο απόλυσης. Ο αγώνας των εργαζομένων μέσα από τα σωματεία τους και η πραγματική αντιπολίτευση στο παραγωγικό μοντέλο που έχει στηθεί προς όφελος της ολιγαρχίας είναι ο μόνος δρόμος για να μπει φρένο στην εργοδοσία και την κάλυψη της από την κυβέρνηση. Το «πόσο ακόμα» θα βρει απάντηση μόνο όταν ο κόσμος της εργασίας παλέψει για κάνει πραγματικότητα τις ανάγκες του.
Η 24ωρη απεργία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενέργειας στις 14/10, μετά το δυστύχημα με τους δύο θανάτους, είναι ένα πρώτο αναγκαίο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση.