1. Στη διεθνή κατάσταση κυριαρχεί η οικονομική, πολιτική και γεωπολιτική ρευστότητα και αβεβαιότητα, λόγω του επιθετικού χαρακτήρα του δυτικού ιμπεριαλισμού υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ. Αυτός εκφράζεται μέσω των στρατιωτικών επεμβάσεων, των αποκλεισμών και των οικονομικών κυρώσεων στις χώρες και τους λαούς του πλανήτη που δεν υποτάσσονται στην κυριαρχία τους και αναζητούν άλλους δρόμους για την επιβίωση, την ανάπτυξή τους και τη θέση τους στο διεθνή καταμερισμό εργασίας.
2. Η στρατηγική του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ αναπτύσσεται μέσα από ένα πολυμετωπικό σχέδιο οριοθέτησης των δυνητικών ανταγωνιστών και διατήρησης του ελέγχου επί κρίσιμων περιοχών, πόρων και εμπορικών οδών. Η εφαρμογή αυτής της στρατηγικής εξυπηρετεί ενιαίους στόχους: την αποτροπή ανάδυσης εναλλακτικών πόλων ισχύος. Η στρατηγική των Η.Π.Α. τα τελευταία χρόνια συνδύαζε: α) οικονομική πίεση μέσω κυρώσεων, δανειακής εξάρτησης από το Δ.Ν.Τ. και αποσταθεροποίησης τοπικών νομισμάτων, β) πολιτικές παρεμβάσεις μέσω υποστήριξης ακροδεξιών δυνάμεων και θεσμικών πραξικοπημάτων (γ) στρατιωτική παρουσία μέσω βάσεων και επιχειρήσεων «καταπολέμησης ναρκωτικών». 
3. Το πρώτο εξάμηνο του 2026, η στρατηγική αυτή εμφάνισε ποιοτική αλλαγή: οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Βενεζουέλας, με την απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου και τη μεταφορά του ελέγχου του πετρελαίου σε αμερικανικές εταιρείες, και ο πλήρης ενεργειακός αποκλεισμός της Κούβας μέσω ναυτικής παρεμπόδισης δεξαμενοπλοίων και απειλών δασμών κατά τρίτων χωρών, σηματοδοτούν μετάβαση από έμμεσους μηχανισμούς υπαγωγής σε ωμή ιμπεριαλιστική επιβολή. Η ανοιχτή δήλωση ότι οι Η.Π.Α. θα «διοικήσουν» τη Βενεζουέλα, έχει σαν στόχο την άμεση αρπαγή πόρων. Η κυβέρνηση Rodríguez στη Βενεζουέλα, εκχώρησε μέρος της κρατικής κυριαρχίας στις ΗΠΑ και αυτό αποτυπώνεται στην συμφωνία για την διαχείριση και εκμετάλλευση των τεράστιων πετρελαϊκών αποθεμάτων στις αμερικάνικες πολυεθνικές. Στην Κούβα οι συνθήκες είναι όλο και δυσκολότερες, ενώ ο ενεργειακός αποκλεισμός και ο αποκλεισμός για βασικά προϊόντα, όπως φάρμακα και μηχανολογικό εξοπλισμό, έχουν σαν στόχο την λαϊκή εξαθλίωση και την αποδυνάμωση της λαϊκής κυβέρνησης για την προετοιμασία στρατιωτικής εισβολής. 
4. Παρά την αμφισβήτηση των ΗΠΑ ως μόνης υπερδύναμης, ο συσχετισμός δυνάμεων παραμένει καταλυτικά υπέρ τους. Μάλιστα διακηρύττουν ότι είναι διατεθειμένες να προσφύγουν σε ανοιχτή στρατιωτική βία για την επιβολή της ηγεμονίας τους στην «πίσω αυλή» τους. Είναι πιθανόν ότι εάν δεν υπήρχε η, προς το παρόν αρνητική, έκβαση του πολέμου που κήρυξαν στο Ιράν, οι ΗΠΑ θα είχαν ξεκινήσει πολεμικές επιχειρήσεις στην Κούβα. Παράλληλα, στις περισσότερες χώρες υπάρχει πολιτική αλλαγή με την ήττα των αριστερών ή κεντροαριστερών κυβερνήσεων και την άνοδο ακροδεξιών κυβερνήσεων που ταυτίζονται με το τραμπικό ρεύμα, στην Αργεντινή, τη Χιλή, την Κολομβία, το Περού, τη Βολιβία, το Εκουαδόρ κ.λπ.. 
5. Στη Μέση Ανατολή, η δυτική στρατηγική επικεντρώνεται σε τρεις άξονες: α) την ενσωμάτωση των μετριοπαθών αραβικών μοναρχιών στη σφαίρα επιρροής του Ισραήλ, β) την στρατιωτική συντριβή του Ιράν, που κλιμακώθηκε με άμεση επέμβαση των Η.Π.Α. και του Ισραήλ τον Μάρτιο 2026, γ) την εξασφάλιση του ελέγχου επί των ενεργειακών πόρων και των εμπορικών οδών. 
6. Η γενοκτονία στη Γάζα, η ανατροπή του Άσαντ και η επέμβαση στο Ιράν αποτελούν τρεις φάσεις ενιαίου σχεδίου: επιβολή ωμής ιμπεριαλιστικής ισχύος χωρίς ιδεολογικά προκαλύμματα, δοκιμή των ορίων της διεθνούς ανοχής, και νομιμοποίηση της μαζικής εξόντωσης ως «φυσιολογικού» εργαλείου γεωπολιτικής. Η πλήρης υποστήριξη από Η.Π.Α. και Ε.Ε. – παρά τις διεθνείς καταδίκες και τις ανθρωπιστικές καταστροφές – αντανακλά τη στρατηγική σημασία που αποδίδουν στον απόλυτο έλεγχο της Μέσης Ανατολής, των ενεργειακών της πόρων, και της εξάλειψης κάθε αντίστασης στο δυτικό επανασχεδιασμό της περιοχής, με μια στρατιωτική συμμαχία στο πλευρό της Δύσης, με το Ισραήλ στο κέντρο της. 
7. Η πολιτική του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού είχε ορισμένες σημαντικές επιτυχίες στην περιοχή. Ωστόσο, αντιμετώπισε ένα όριο που θα έχει διεθνείς επιπτώσεις. Η επίθεση στο Ιράν με τους ανηλεείς βομβαρδισμούς απέτυχε στις επιδιώξεις της, που ήταν η ανατροπή της Ιρανικής κυβέρνησης και η μετατροπή του είτε σε ένα αμερικανικό προκτεράτο, όπως ήταν το Ιράκ τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή του 2003, ή σε ένα αποτυχημένο – κατακερματισμένο κράτος, όπως είναι η Λιβύη. Η αποτυχία αυτή δείχνει ότι οι ΗΠΑ έχουν όρια στην επιβολή των πολιτικών τους με στρατιωτικές μεθόδους, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν σχετικά ισχυρά κράτη, τα οποία είναι σε ένα βαθμό στεγανοποιημένα από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο διεθνοποίησης του κεφαλαίου.
8. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της Ν.Δ., βρίσκεται αντιμέτωπη με την δυσαρέσκεια της κοινωνικής πλειοψηφίας, λόγω της μεγάλης όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων (ακρίβεια, στέγη, χαμηλοί μισθοί – συντάξεις κλπ), της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας, όπως αυτή αποτυπώνεται, όχι στους οικονομικούς δείκτες, αλλά στην καθημερινότητα των ανθρώπων, καθώς και των προκλητικών προσπαθειών της για συγκάλυψη των ευθυνών της για τη μαζική δολοφονία των Τεμπών, τα μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς σε βάρος δημόσιου χρήματος (ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ), τις υποκλοπές και παρακολουθήσεις (κατασκοπευτικό σύστημα predator κλπ). Ταυτόχρονα, αποτυπώνεται η δυσαρέσκεια κάποιων μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων, οι οποίοι  θεωρούν ότι θίγονται από τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και επιδιώκουν να διαμορφώσουν μία διάδοχη κατάσταση. Ο ελληνικός καπιταλισμός, παρά τη σταθεροποίηση των τελευταίων χρόνων, παραμένει αδύναμος και διαπερνιέται από σημαντικές αντιφάσεις. Παράλληλα, περιορίζονται οι πολύ εκτεταμένοι ευρωπαϊκοί πόροι που εισέρρευσαν κατά την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ, γεγονός που ενισχύει τον ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστικών ομίλων για την αξιοποίησή τους. Αυτοί οι παράγοντες εσωτερικεύονται στο κυβερνητικό κέντρο, δεδομένου και του κεντρικού και άμεσα συμμέτοχου ρόλου που έπαιξε στον έλεγχο της κατανομής των πόρων και της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας. Έτσι, η κυβέρνηση έρχεται αντιμέτωπη με δύο παράγοντες δυσαρέσκειας και τριβών, τόσο από τις λαϊκές τάξεις, όσο και από τμήματα των επιχειρηματικών συμφερόντων που της είχαν δώσει πλήρη στήριξη όλη την προηγούμενη περίοδο.
9. Ωστόσο, η ΝΔ, παρά τη σοβαρή πολιτική φθορά της, διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτό οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός ότι εκπροσωπεί την αστική τάξη και διαθέτει άμεση πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας. Επιπλέον στο ότι διατηρεί μία, μειοψηφική, αλλά συμπαγή, κοινωνική και εκλογική βάση, που αποτελείται από την αστική τάξη, εύπορα κοινωνικά στρώματα και αντιδραστικά τμήματα. Η βάση αυτή έχει διευρυνθεί και με στρώματα που ευνοήθηκαν από τους όρους ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, με την αύξηση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων τους και την άνοδο της κατανάλωσης, και προσδοκούν στη συνέχεια αυτής της πολιτικής. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει έλλειψη πραγματικής αντιπολίτευσης, ενώ οι κοινωνικοί αγώνες βρίσκονται σε σχετική υποχώρηση. Παρά τις επιμέρους σημαντικές εξάρσεις τους (Τέμπη, αγρότες, φοιτητές, ναυτεργάτες κλπ), οι αγώνες αυτοί δεν πολιτικοποιούνται, δεν έχουν διάρκεια και δεν επάγουν αποτελέσματα στην πολιτική σκηνή. 
10. Η διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εκφράζεται πολιτικά και εκλογικά με τρόπο που να απειλεί άμεσα την Ν.Δ. Οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις υποαντιπροσωπεύονται στις εκλογικές διαδικασίες, εμφανίζοντας σημαντικά υψηλότερα ποσοστά αποχής από τα ανώτερα στρώματα. Ένα σημαντικό τμήμα τους δεν ενισχύει μία εναλλακτική πολιτική, αλλά εκφράζει την αποδοκιμασία του μέσα από προσωποπαγή πολιτικά σχήματα με ρευστά ιδεολογικά χαρακτηριστικά, είτε ακροδεξιάς και συντηρητικής κατεύθυνσης είτε του άμορφου κέντρου, είτε της σοσιαλδημοκρατίας. Τα σχήματα αυτά δεν διαθέτουν πολιτικό πρόγραμμα, οργανωτικό ιστό, αλλά και οργανική σύνδεση με τις λαϊκές τάξεις, παρά μόνο μία ευμετάβλητη αναφορά σε εκλογικό επίπεδο.
11. Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα, είναι πιο δεξιά μετατοπισμένη ακόμα και από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ. Υποστηρίζεται από τμήματα της ελληνικής ολιγαρχίας που εμφανίζονται δυσαρεστημένα από την διαχείριση των κρατικών πόρων από την κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και σε ένα βαθμό από τους διεθνείς προσανατολισμούς της. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκτήσει προβάδισμα. Το γεγονός ότι, είτε λόγω πραγματικών, είτε λόγω κατασκευασμένων δεδομένων, η δυναμική της ΕΛΑΣ παρουσιάζει όρια και δεν απειλεί προοπτικά την εκλογική πρωτοκαθεδρία της Ν.Δ. είναι δείκτης ότι οι κυρίαρχες μερίδες της αστικής τάξης εξακολουθούν να επενδύουν σε ένα βασικό κόμμα του κράτους και δύο συμπληρωματικά.
12. Το ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει καμία ιδιαίτερη δυναμική ανάκαμψης. Το πολιτικό του πρόγραμμα, στα στρατηγικά ζητήματα τέμνεται με αυτό της Ν.Δ., ενώ σε μια σειρά μηχανισμούς διαχείρισης και κατανομής κρατικών και ευρωπαϊκών πόρων (τοπική αυτοδιοίκηση, επιμελητήρια κ.λπ.), λειτουργεί ως κατώτερος εταίρος της Ν.Δ.. Επίσης, υφίστανται αποκλίνουσες στρατηγικές στο εσωτερικό του, που αφορούν την μελλοντική κυβερνητική συνεργασία, είτε με την ΕΛΑΣ είτε με τη ΝΔ. Έτσι, βρίσκεται σε αδυναμία να ανασυγκροτήσει ένα μαζικό μπλοκ εκλογικής επιρροής, αλλά και πιέζεται από την ΕΛΑΣ, με τις εκροές που καταγράφονται από το εκλογικό του ακροατήριο. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να αποτελέσει εκφραστή της λαϊκής δυσαρέσκειας. Υπάρχει το αποτύπωμα της μνημονιακής διαχείρισης, ενώ καθοριστικό ρόλο παίζει το γεγονός ότι ελέγχεται άμεσα και έμμεσα από το κεφάλαιο. Το γεγονός αυτό από τη μία πλευρά το αποδυναμώνει, ενισχύοντας το πλεονέκτημα της ΝΔ, από την άλλη, καθιστά πιθανές λύσεις για σενάρια κυβερνήσεων συνεργασίας  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. 
13. Η Ελπίδα της Μ. Καρυστιανού, επιχειρεί να εκφράσει ένα τμήμα του κόσμου που συμμετείχε στις διαδηλώσεις για τα Τέμπη και είχε ρευστή ή και συντηρητική πολιτική τοποθέτηση. Αντλεί περισσότερο την επιρροή της από συντηρητικά ή άμορφα εκλογικά ακροατήρια. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη πολιτικού και οργανωτικού ιστού, περιορίζει τη δυνητική της εκλογική απεύθυνση, και το ακροατήριο της διεμβολίζεται από άλλους πολιτικούς χώρους. 
14. Ανησυχητική είναι η προσπάθεια αναστήλωσης της φασιστικής ακροδεξιάς υπό τον Κασιδιάρη. Αντανακλά το γεγονός ότι υπάρχει ένα σταθερό ρεύμα του εκλογικού σώματος που, στο πλαίσιο της κρίσης, μετατοπίστηκε από την άκρα δεξιά που ιστορικά υπήρχε εντός της Ν.Δ. και άλλων μικρότερων κομμάτων, σε μία ανοιχτή φασιστική ιδεολογική τοποθέτηση. Σήμερα επιχειρείται να τροποποιηθούν οι πιο εμφανείς πλευρές της νεοφασιστικής πρακτικής, αλλά και να αξιοποιηθεί το κύμα ανόδου διεθνώς ακροδεξιών, αντικομμουνιστικών, ρατσιστικών ιδεολογημάτων και πολιτικών. Μακροπρόθεσμα, η φασιστική ακροδεξιά θα παραμένει μία ιδεολογική και ενδεχομένως οργανωτική εφεδρεία για την άρχουσα τάξη, σε συνθήκες πολιτικών και ιδεολογικών κρίσεων.
15. Αυτό το νέο πολιτικό σκηνικό καταδεικνύει τη μεταβολή των συσχετισμών σε πιο συντηρητική κατεύθυνση, αλλά και ότι σε ένα τμήμα του εκλογικού σώματος κυριαρχεί η απελπισία και η διάθεση να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη χωρίς καμία άλλη πολιτική προϋπόθεση.
16. Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα, είναι σημαντικές οι ανεπάρκειες και τα λάθη της αριστεράς. Την προηγούμενη μακρά περίοδο, το ΚΚΕ συνέχισε την ανθενωτική πολιτική του, απορρίπτοντας οποιαδήποτε πρόταση κινηματικής και πολιτικής συνεργασίας με άλλες δυνάμεις της αριστεράς. Επίσης, συνέχισε να παραπέμπει την επίλυση όλων των προβλημάτων στον σοσιαλισμό, αλλά και να συμπλέει με αστικά ιδεολογήματα (καταστροφή εκτός του ευρώ, αναπαράσταση κάθε επίθεσης του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού σε ανεξάρτητες χώρες ως ενδοιμπεριαλιστικό πόλεμο, κατάργηση της διάκρισης μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού μέσα στον καπιταλισμό κ.λπ.). 
17. Το ΜΕΡΑ 25, με την πρόσκληση για ατομικές «μεταγραφές» από κόμματα της αριστεράς και την απόρριψη κάθε συνεργασίας με άλλες αριστερές δυνάμεις, δείχνει ότι επιδιώκει ένα προσωποπαγές σχήμα, αποδεσμευμένο από οποιεσδήποτε συγκροτημένες αριστερές κατευθύνσεις στο εσωτερικό του. Η στάση αυτή έρχεται σε συνέχεια της μονομερούς, απαράδεκτης διακοπής της συνεργασίας με την ΛΑΕ – ΑΑ και της διάλυσης, στην πράξη, της Ενωτικής Πρωτοβουλίας. Το νέο «συμμαχικό σχήμα» ταυτίζεται απόλυτα με τις θέσεις και τη φυσιογνωμία του ΜέΡΑ25, παρά τις δεξιόστροφες μετατοπίσεις του, ενώ η παρουσία του στο κοινωνικό κίνημα, ακόμα και στις μεγάλες διαδηλώσεις είναι από ισχνή έως ανύπαρκτη.
18. Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από πολιτική ασάφεια και αντιφάσεις και ως προς το πρόγραμμα και τις εκλογικές συμμαχίες της.
19. Στις άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς κυριαρχεί ο σεκταρισμός, η γραφειοκρατικοποίηση, ο ιδεολογισμός, η λανθασμένη ανάλυση του συσχετισμού δυνάμεων, η άρνηση συνεργασιών. Παράλληλα, στο εσωτερικό τους ενισχύονται μεταμοντέρνες, φιλελεύθερες τάσεις, με κεντρικό άξονα την πολιτική των ταυτοτήτων. Αναπτύσσονται πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα με ιδεαλιστικό, αντιμαρξιστικό χαρακτήρα, που υποβαθμίζουν την κεντρικότητα της πάλης των τάξεων, επικαθοριζόμενα από ιδεολογήματα τα οποία αναπτύσσονται στα βασικά δυτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα. Παράλληλα, νομιμοποιούν με «αριστερή» επιχειρηματολογία τις ποικίλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. 
20. Όλα αυτά τα δεδομένα, δίνουν τη δυνατότητα κυβέρνηση της ΝΔ να συνεχίζει τις αντικοινωνικές και αυταρχικές πολιτικές της. Για την εξυπηρέτηση των μεγάλων καπιταλιστών επιχειρηματικών ομίλων και του πελατειακού κράτους και για την κάλυψη των απωλειών της από τα δεξιά της και την αποχή. Ταυτόχρονα, με τη στήριξη των άλλων συστημικών κομμάτων και της οικονομικής ολιγαρχίας, βαθαίνει την πλήρη πρόσδεση της χώρας στον αμερικανοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό.
21. Αυτές οι κυβερνητικές πολιτικές επιδείνωσαν την πραγματική κατάσταση της κοινωνικής πλειοψηφίας.

• Η ακρίβεια σε τρόφιμα, ενοίκια, ηλεκτρικό ρεύμα – ενέργεια και σε προϊόντα και υπηρεσίες κάλυψης βασικών κοινωνικών αναγκών αυξάνεται, λόγω κυβερνητικής στήριξης της κερδοσκοπικής ασυδοσίας μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, κυρίως, στους κλάδους τραπεζών, διατροφής και ενέργειας. Το διαθέσιμο εισόδημα λαϊκών οικογενειών χειροτερεύει, εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας.
• Οι μικρές ονομαστικές αυξήσεις σε μισθούς – συντάξεις ροκανίζονται από τον υψηλό πληθωρισμό και την αντιλαϊκή φορολογία, κυρίως την έμμεση, οδηγώντας στην παραπέρα μείωση της αγοραστικής δύναμής των λαϊκών εισοδημάτων, που είναι, πλέον, η χαμηλότερη στις χώρες της ΕΕ.
• Τα εργατικά ατυχήματα, που είναι εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα, έσπασαν το 2025 ρεκόρ δεκαετιών.
• Η φορολεηλασία των λαϊκών στρωμάτων συνεχίζεται, λόγω μη τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας και της υψηλότερης μεταξύ των χωρών της ΕΕ έμμεσης φορολογίας. Παρότι ο Πρωθυπουργός εδώ και 7 χρόνια εξαγγέλλει σε κάθε ΔΕΘ μειώσεις φόρων, τα επιπλέον ετήσια έσοδα από αυτούς έφτασαν να είναι το 2025 22 δισεκ. ευρώ περισσότερα από το 2019 που ανέλαβε την διακυβέρνηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι το σύνολο των κρατικών εσόδων αυξάνεται το διάστημα 2008 – 2024 από 41% σε 51% του Α.Ε.Π. και ειδικά τα έσοδα από φόρους αυξάνονται από 34% σε 41% του Α.Ε.Π.. Έτσι, τηρούν τη μνημονιακή δέσμευση για υπέρογκο ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα για να αποπληρώνεται το μη βιώσιμο δημόσιο χρέος και να δίνονται νέα προνόμια στην οικονομική ολιγαρχία. 
• Η κυβέρνηση δεν ικανοποίησε τα δίκαια αιτήματα των αγροτών για την επιβίωσή τους, γιατί έχει στόχο την καταστροφή της ελληνικής αγροτικής παραγωγής. Επικύρωσε τη συμφωνία Mercosur, που εξοντώνει τους αγρότες.
• Η στεγαστική κρίση εντείνεται, με πρωτοφανείς αυξήσεις στις τιμές πώλησης σπιτιών και στα ενοίκια, που η δαπάνη για αυτά καλύπτει το 40 -70% του λαϊκού οικογενειακού εισοδήματος. Οι κατασχέσεις, πλειστηριασμοί, εξώσεις κλιμακώνονται. Αφορούν εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκές κατοικίες και περιουσίες.
• Οι κοινωνικές ανισότητες εντάθηκαν, αφού έχει αυξηθεί το μερίδιο στο ΑΕΠ του πλουσιότερο 20% του πληθυσμού έναντι του μεριδίου του φτωχότερου 20%.
• Η κατεδάφιση της Δημόσιας Υγείας και Παιδείας προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων συνεχίζεται.
• Η μεγάλη φυσική, κοινωνική, οικονομική, οικολογική καταστροφή από πυρκαγιές και πλημμύρες, λόγω έλλειψης αποτελεσματικής πολιτικής προστασίας, συνεχίζεται.

22. Την ίδια περίοδο, ενώ ο λαός φτωχοποιείται, είχαμε, εξαιτίας των αντικοινωνικών κυβερνητικών πολιτικών, προκλητική αύξηση των καπιταλιστικών κερδών. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μεταξύ 2020 – 2024 τα κέρδη προ φόρων των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, χωρίς τις τράπεζες, αυξάνεται από 4 δις σε 24 δις ευρώ. Μία αύξηση της τάξης του 500%, όταν ο κύκλος εργασιών αυξάνεται κατά 56%. Το φετινό πρώτο εξάμηνο τα καθαρά κέρδη της Motor Oil αυξήθηκαν 322%. Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες θα έχουν φέτος κέρδη πάνω από 5 δις ευρώ, ενώ, μέσω του αναβαλλόμενου φόρου, δεν πληρώνουν φόρους και έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί τέσσερις φορές, φορτώνοντας στον λαό δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα, αρπάζουν μέσω πλειστηριασμών σπίτια υπερχρεωμένων δανειοληπτών για ελάχιστες οφειλές. 

23. Οι εξαγγελίες του Πρωθυπουργού στη φετινή ΔΕΘ για κάποιες κοινωνικές παροχές, που συνοδεύονται από νέα προνόμια στην οικονομική ολιγαρχία, δεν αλλάζουν τη συνολική δυσμενή κατάσταση του λαού ούτε την αντιλαϊκή κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής στα πλαίσια των μνημονιακών δεσμεύσεων. Παράλληλα, οι εξαγγελίες των Τσίπρα και Ανδρουλάκη, κινούνται – παρά τις επιμέρους αποχρώσεις τους – στα ίδια πλαίσια πολιτικών λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων με τις αντίστοιχες του Μητσοτάκη. Δεν μπορούν και δεν θέλουν να κινηθούν έξω από αυτά πλαίσια, λόγω μνημονιακών δεσμεύσεών τους. Για αυτό, απολογούνται διαρκώς στη ΝΔ ότι οι προτάσεις τους είναι «κοστολογημένες» με βάση αυτές τις κοινές δεσμεύσεις τους.

24. Η ΛΑΕ ΑΑ  έχει ξεκαθαρίσει ότι τα πραγματικά προβλήματα του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας δεν θα λυθούν από «σωτήρες» – νυν ή μελλοντικούς κυβερνήτες – αλλά από τους ίδιους με τους αγώνες τους και προτείνει εναλλακτικές πολιτικές πραγματικής ανακούφισής τους, που να είναι στόχοι αγώνα τους, όπως:

• Αποτελεσματικά μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας, με ουσιαστική αύξηση μισθών, συντάξεων και Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή. Επαναφορά συλλογικών συμβάσεων εργασίας, 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης σε δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους. Αξιοπρεπή και επαρκή κατώτατο μισθό, καθορισμένο με συλλογική διαπραγμάτευση, όχι με κυβερνητικές αποφάσεις. Τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας και αύξηση του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ. Επίσης, επιβολή ανώτατου πλαφόν στις τιμές προϊόντων που καλύπτουν βασικές κοινωνικές ανάγκες. Άμεση και ραγδαία μείωση συντελεστών ΦΠΑ και διαμόρφωση του κατώτατου συντελεστή στο 0% για είδη διατροφής και προσωπικής υγιεινής. Μείωση του ΦΠΑ στο 4% και κατάργηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο ηλεκτρικό ρεύμα και στα καύσιμα. Κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας. Επαναφορά της ΔΕΗ στο Δημόσιο.
• Αύξηση δημοσίων κοινωνικών δαπανών για αναβάθμιση δημόσιας παιδείας και υγείας, κοινωνικής προστασίας και των ΑμεΑ. 
• Μέτρα αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης. Έλεγχος των τιμών στις αγοραπωλησίες και ενοικιάσεις σπιτιών, σταμάτημα κατασχέσεων, πλειστηριασμών, εξώσεων σε λαϊκές κατοικίες. Προστασία πρώτης κατοικίας. Άμεση κατάργηση του «Ηρακλή», ίδρυση δημόσιας επιχείρησης διαχείρισης κόκκινων δανείων με διαγραφές και ικανοποιητικές ρυθμίσεις και νέου Δημόσιου Οργανισμού Κοινωνικής Κατοικίας, που θα παρέχει αξιοπρεπείς κατοικίες σε νέες/ους και στα λαϊκά στρώματα.

Παράλληλα, προτείνει άξονες που αλλάζουν τον συσχετισμό υπέρ των στρωμάτων που πλήττονται βάναυσα από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

• Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών επιχειρήσεων που έχουν ξεπουληθεί. 
• Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους
• Νέο, ριζικά διαφορετικό, παραγωγικό υπόδειγμα, σε σύγκρουση με την πολιτική που κάνει τη χώρα ξέφραγο αμπέλι για το μεγάλο, τουριστικό κεφάλαιο, διώχνει τους νέους, ή τους απασχολεί σε υπηρεσίες χαμηλής ειδίκευσης και καταστρέφει το περιβάλλον
• Απεμπλοκή από τον πόλεμο, εφαρμογή μίας φιλειρηνικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και έξοδος από το ΝΑΤΟ, που μόνο κινδύνους και ανασφάλεια έχει φέρει για τη χώρα μας και το λαό. 

Τα παραπάνω είναι εφικτά, ωστόσο, όπως έχει αποδείξει η πείρα των μνημονιακών χρόνων, η εφαρμογή τους απαιτεί τη σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ.

25. Την επόμενη περίοδο η ΛΑΕ ΑΑ θα προβάλει το πολιτικό της πρόγραμμα. Παράλληλα, θα πρωτοστατήσει στους κοινωνικούς  και πολιτικούς αγώνες για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, την προστασία της λαϊκής κατοικίας, αυξήσεις μισθών συντάξεων, για την υπεράσπιση τους περιβάλλοντος, των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, των δημόσιων κοινωνικών αγαθών (νερό, υγεία, παιδεία κλπ) και του δημοσίου πανεπιστήμιου (ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, τις διαγραφές φοιτητών κλπ) και, βέβαια, στις αντιιμπεριαλιστικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις.

26.Η ΛΑΕ ΑΑ, την προηγούμενη περίοδο έκανε νέα πρόταση κινηματικής, πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας στις άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με βάση τους παραπάνω άξονες. Με προτεραιότητες την αντιμετώπιση των οξυμμένων λαϊκών προβλημάτων και το σπάσιμο της βαθιάς πολιτικής, στρατιωτικής, οικονομικής πρόσδεσης της χώρας μας στον ευρωαμερικανικό ιμπεριαλισμό. Μία τέτοια συνεργασία θα μπορούσε να συμβάλλει στη συγκρότηση ενός ενιαίου αριστερού πόλου μαχητικής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης, με επίκεντρο τα προβλήματα λαού και νεολαίας, ενάντια στην κυβέρνηση και σε όποια επόμενη εφαρμόζει αντικοινωνικές και φιλοπόλεμες πολιτικές. Ενός πόλου στήριξης των κοινωνικών αγώνων και αναγέννησης της ελπίδας ότι υπάρχει εναλλακτική φιλολαϊκή πολιτική, που να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Επίσης, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα σκληρά προεκλογικά διλήμματα, που θα τεθούν από συστημικές δυνάμεις, πολύ αποτελεσματικότερα από όσο μπορεί από μόνη της η κάθε μία δύναμη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. 

27. Η μέχρι στιγμής άρνηση άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, αποτελεί αρνητική εξέλιξη για την αριστερά και τα λαϊκά συμφέροντα. Εάν δεν μεταβληθούν οι πολιτικές αυτές στάσεις, η ΛΑΕ ΑΑ θα δώσει αυτόνομα τη μάχη των βουλευτικών εκλογών, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική ετοιμότητα να ανταποκριθεί σε όποια ενωτική εξέλιξη προκύψει στο μέλλον.

28. Ως ΛΑΕ ΑΑ έχουμε μπροστά μας μία δύσκολη εκλογική μάχη. Θα τη δώσουμε με αυτοπεποίθηση, ζητώντας από το λαό την εκλογική ενίσχυσή μας, γιατί:

• Σχεδιάζουμε, αποφασίζουμε και δρούμε, με αίσθημα πολιτικής ευθύνης για όλη την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα, ως μία αριστερή επαναστατική δύναμη, με διακριτά πολιτικά, ιδεολογικά και κινηματικά ταυτοτικά χαρακτηριστικά.
• Είμαστε, αποδεδειγμένα, η πιο συνεπής ενωτική δύναμη της Αριστεράς, παίρνοντας διαχρονικά πρωτοβουλίες συνεργασίας των δυνάμεών της. 
• Έχουμε ταξικό πρόσημο στην πολιτική μας, αλλά και πρόγραμμα με στόχους αγώνα. Για να υπάρξουν λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, αλλά και για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, με προστασία των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και του περιβάλλοντος. Σε σύγκρουση και ρήξη με την ολιγαρχία και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που συμμετέχει η χώρα μας. Αξιοποιώντας πόρους από τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, από τη φορολογία του μεγάλου πλούτου και των καπιταλιστικών υπερκερδών, από τη μείωση των δαπανών για στρατιωτικούς εξοπλισμούς.  
• Είμαστε στην πρώτη γραμμή των αγώνων σε κάθε χώρο που βρίσκονται οι δυνάμεις μας: στο κίνημα της νεολαίας, στους εργατικούς αγώνες, στα τοπικά κινήματα και στους αγώνες υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών και του περιβάλλοντος.
• Αποδείξαμε επανειλημμένα – και όχι μόνο το 2015 – την πολιτική, ιδεολογική και αξιακή συνέπειά μας. 
• Είμαστε μία συνεπής αντιιμπεριαλιστική δύναμη, πάντα με τους λαούς και τις χώρες, που δέχονται επίθεση από τον δυτικό ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, που θεωρούμε ως το βασικό αντίπαλο της αριστεράς, των λαών και της ειρήνης. 

29.Ανταποκρινόμενη στις αναγκαιότητες της περιόδου, η Π.Γ. της ΛΑΕ προκηρύσσει για τις αρχές τους 2027 το συνέδριο μετασχηματισμού, ενίσχυσης, διεύρυνσης και με άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς και μετατροπής της σε ενιαίο πολιτικό κόμμα.

30.Στην πορεία προς το Συνέδριο θα συγκροτηθούν ανοιχτές επιτροπές που θα προετοιμάσουν τα ιδρυτικά κείμενα. Μέσα από αυτές φιλοδοξούμε να καταρτίσουμε και να παρουσιάσουμε ένα συνεκτικό πλαίσιο θέσεων που θα απαντούν στα σύγχρονα ερωτήματα και θα περιγράφουν την αναγκαία πολιτική στρατηγική για την αριστερά. Ταυτόχρονα, επιδιώκουμε την συμμετοχή ευρύτερων αριστερών δυνάμεων, που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για το εγχείρημά μας και θέλουν να συνεισφέρουν σε αυτό.