27 Ιουνίου 2026 ΑΠΟΦΑΣΗ 4ου συνεδρίου του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ για το μετασχηματισμό της ΛΑΕ-ΑΑ σε Ενιαίο Πολιτικό Φορέα

 Οι διεθνείς εξελίξεις

Η παρούσα ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από την οξυμμένη κρίση του διεθνούς, καπιταλιστικού συστήματος, η οποία είναι δομική, διαρθρωτική, με επίκεντρο τις μεγάλες αναπτυγμένες κεφαλαιοκρατικές χώρες.

Ζούμε σε ένα διεθνές περιβάλλον ρευστό και συγκρουσιακό. Οι ΗΠΑ ως ηγεμονική δύναμη του ευρατλαντικού ιμπεριαλισμού για να διατηρήσουν την πλανητική κυριαρχία τους προωθούν πολεμικές συγκρούσεις και επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο. Στα πλαίσια αυτής της συνεκτικής στρατηγικής τους κατά παράβαση κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, εφαρμόζοντας κυνικά το δίκαιο της ισχύος, στήριξαν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα, έκαναν επέμβαση στη Βενεζουέλα, απάγοντας τον εκλεγμένο πρόεδρο της, σφίγγουν μέχρι ασφυξίας τον αποκλεισμό της Κούβας, εξαπέλυσαν μαζί με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ μία ιμπεριαλιστική στρατιωτική επίθεση το ΙΡΑΝ.

Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον παράνομο πόλεμό τους κατά του Ιράν  για να ελέγξουν τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου του και για να αποκόψουν την πρόσβαση σε φτηνές τιμές της Κίνας σε αυτά, γιατί θεωρούν ότι αυτό της δίνει στρατηγικό γεωπολιτικό και οικονομικό πλεονέκτημα. Επίσης, για την αποτροπή εμπορικών και χρηματοπιστωτικών συναλλαγών σε άλλα νομίσματα και όχι με δολάρια, τις οποίες προωθούν οι BRICS και για την ανάδειξη του Ισραήλ ως μοναδικής ηγεμονικής δύναμης σε μια στρατηγική περιοχή της Ευρασίας. Παράλληλα, και για πειθάρχηση χωρών και λαών, που δεν υποτάσσονται στην ηγεμονία τους.

  Αυτό ο πόλεμος είχε βασικά στοιχεία στρατιωτικής ασυμμετρίας ανάμεσα σε δύο πυρηνικές και ισχυρά στρατιωτικές οντότητες (ΗΠΑ και Ισραήλ) και στο ΙΡΑΝ. Αυτή η κατάσταση ανάγκασε το Ιράν να προσφύγει σε κτυπήματα που προκάλεσαν ενεργειακή και πληθωριστική κρίση της Δύσης, όπως ο αποκλεισμός στα στενά του Ορμούζ, και οι βομβαρδισμοί σε εγκαταστάσεις αμερικανικών βάσεων σε χώρες του κόλπου -επιφέροντας απώλειες δισεκατομμυρίων δολαρίων – μονάδες πετρελαϊκής παραγωγής, μονάδες ηλεκτρικής παραγωγής, λιμάνια μονάδες αφαλάτωσης, κλπ. Διαφάνηκε ότι αυτή η πολεμική διένεξη παγκοσμιοποιείται, με στοιχεία πολύ επικίνδυνα για την παγκόσμια ειρήνη

     Ωστόσο, ο πόλεμος αυτός, λόγω της σφοδρής και μη αναμενόμενης από τους ιμπεριαλιστές, αντίστασης του Ιράν και του λαού του τους ανάγκασε να σταματήσουν τις επιθέσεις σε όλα τα μέτωπα και να ικανοποιήσουν βασικά αιτήματα του ΙΡΑΝ, υπογράφοντας το ”μνημόνιο κατανόησης”. Αυτό αποτελεί μεγάλη νίκη για το ΙΡΑΝ και τον άξονα της αντίστασης απέναντι στους ιμπεριαλιστές, παρά την ευθραυστότητα του, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στους ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν έχει φτάσει στο τέλος της και μπορεί στη συνέχεια να κλιμακωθεί ανάλογα με τις επιδιώξεις ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ. Ωστόσο κανένας από τους διακηρυγμένους στόχους τους δεν επιτεύχθηκε, όπως:

Αλλαγή καθεστώτος.Εγκαθίδρυση μοναρχίας με την οικογένεια Παχλαβί Διαμελισμός της χώρας.

Διάλυση των στρατιωτικών υποδομών του Ιράν, κυρίως των πυραυλικών του συστημάτων και των εργοστασίων μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Ενεργή εμπλοκή του Κουρδικού παράγοντα στα σύνορα του Ιράν με το Κουρδικό Ιράκ.

Παράλυση της εξαγωγικής οικονομίας των πετρελαϊκών υποδομών του Ιράν.

Εισβολή και κλοπή του απεμπλουτισμένου ουρανίου από το Ιράν

Η έκβαση του  θα καθορίσει τη γεωπολιτική, γεωενεργειακη δυναμική των επόμενων χρόνων. Εάν οι ΗΠΑ, τελικά, δεν επικρατήσουν, η στρατιωτική στρατηγική τους θα έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα και ένα ελπιδοφόρο μήνυμα θα έχει δοθεί σε χώρες και λαούς ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και ότι η αντίσταση είναι ο δρόμος της ελπίδας.

Επίσης, αυτή την περίοδο παγιώνεται και βαθαίνει η γεωστρατηγική, πολιτική και οικονομική παρακμή της ΕΕ έναντι άλλων διεθνών κέντρων ισχύος, παρότι αυτή παραμένει ακόμα μία ισχυρή ιμπεριαλιστική δύναμη, και η πλήρης υποταγή της στη στρατηγική των ΗΠΑ. Η μη συμμετοχή τους στον πόλεμο κατά του ΙΡΑΝ αντανακλά ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις αποικιοκρατικού χαρακτήρα για τη διανομή της λείας και των λαφύρων του πολέμου και όχι μία πραγματική αντίθεσή τους με τις ΗΠΑ. Εντείνεται στην Ε.Ε. ο αντικομμουνισμός (απαγόρευση κομμουνιστικών κομμάτων στις Βαλτικές χώρες, Ρουμανία, Τσεχία, Πολωνία, βαλτικές χώρες κλπ) και κορυφώνεται η πολεμική φρενίτιδα των ηγετών της.

Η ΕΕ επιδιώκει τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία, διαχέει και επιβάλλει κλίμα ρωσοφοβίας και προωθεί 5ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 800 δισεκ. Ευρώ. Επιπλέον, χορηγεί 90 δισεκ. ευρώ άτοκο δάνειο – δώρο στον Ζελένσκι για να αγοράζει όπλα από τις ΗΠΑ. Δηλαδή, οι κυρίαρχες δυνάμεις στην ΕΕ την μετατρέπουν από οικονομική σε πολεμική ένωση, θέτοντας σε κίνδυνο την ειρήνη μεταξύ των λαών. Και όλα αυτά τα προωθούν με νέο δανεισμό, περικοπές κοινωνικών δαπανών για παιδεία, υγεία, κοινωνική προστασία και λεηλασία των εναπομεινάντων αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης.

Η πολεμοκάπηλη ατζέντα συνεχούς και αυξανόμενου μίσους, ρατσισμού, στρατιωτικού τυχοδιωκτισμού, κυρώσεων, πολέμου των μέσων ενημέρωσης, «πολιτιστικού πολέμου» κ.λπ., που προωθείται από την ΕΕ, βαθύνει την τρέχουσα κρίση, ενισχύοντας την πολιτική και εκλογική επιρροή της ακροδεξιάς.

Οι διεθνείς εξελίξεις και η στάση των δυνάμεων της Αριστεράς

Προβληματική, όμως, είναι και η θέση μεγάλου τμήματος της Αριστεράς στην Ευρώπη και σε χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, όσον αφορά τον χαρακτήρα του Ιμπεριαλισμού και τη στάση της απέναντι στους πολέμους του Αμερικανονατοϊκού Ιμπεριαλισμού.

Πέραν της αποδοχής από τη λεγόμενη ‘νατοϊκή’ αριστερά των χωρών του αναπτυγμένου καπιταλισμού των επιλογών της Ευρωαντλαντικής συμμαχίας για εξοπλιστική κούρσα της – ακόμη και με πυρηνικά- και στην παρουσίαση της Ρωσίας ως ιμπεριαλιστικής χώρας, που πρέπει να ηττηθεί, υπάρχει και η βαθιά λαθεμένη θέση τους «των ίσων αποστάσεων», που λειτουργεί εκ των πραγμάτων ως φιλοϊμπεριαλιστική.

Η θέση αυτή υιοθετεί ιστορικές αναλογίες με τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή, θεωρούν ότι όλοι οι πόλεμοι και οι επιθετικές ενάργειες του Αμερικανονατοικού Ιμπεριαλισμού (Παλαιστίνη, Λίβανος, Συρία, Ιραν, Βενεζουέλα, Κούβα κ.λ.π) είναι αποτέλεσμα ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμου, που  διεξάγεται –κυρίως από ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα- για το μοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής και ότι, συνεπώς, απαιτείται ουδετερότητα και καταδίκη εξίσου όλων των εμπλεκομένων.

 Χαρακτηριστική είναι η στάση τους στις περιπτώσεις των επιθέσεων των ΗΠΑ σε Βενεζουέλα  – Ιράν, αλλά ακόμα και η αντιμετώπιση με μισόλογα του οικονομικού αποκλεισμού της Κούβας. Οι χώρες και οι ηγεσίες αυτών των χωρών, που δέχονται επίθεση από τον ευραντλαντικό  ιμπεριαλισμό, αντιμετωπίζονται ως τμήμα του άλλου ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Επομένως, η συντριβή τους από τον ευρωαντλαντικό  ιμπεριαλισμό θεωρείται αδιάφορη. Μία αόριστη επίκλησή τους υπέρ των λαών απέναντι στον ιμπεριαλισμό, απλώς, ρίχνει στάχτη στα μάτια, εντείνει τη σύγχυση, την παθητικότητα  και εντέλει διευκολύνει τον Αμερικανονατοικό σχεδιασμό.

Στη χώρα μας βλέπουμε αντίστοιχη στάση από ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στηρίζουν επί της ουσίας τις ευρωαντλαντικές επιλογές της κυβέρνησης της ΝΔ. Το ΚΚΕ και ορισμένες δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς υιοθετούν την αφήγηση για «ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες», «μοίρασμα του κόσμου», «όλα θα αλλάξουν, όταν κατακτηθεί ο σοσιαλισμός» κλπ, δημιουργώντας σύγχυση για το ποιος είναι ο βασικός αντίπαλος των αριστερών, αντιπολεμικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Η ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ-ΑΑ έγκαιρα ανέλυσε και ανέδειξε τον χαρακτήρα του πολέμου ΝΑΤΟ-Ρωσίας στην Ουκρανία, την Παλαιστινιακή γενοκτονία από το ΙΣΡΑΗΛ, την επέμβαση και τον διαμελισμό της Συρίας, την επέμβαση στον Λίβανο, τη Βενεζουέλα, τον αποκλεισμό της Κούβας και την ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν. Όλα αυτά τα συνέδεσε με τον επιθετικό χαρακτήρα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ, θεωρώντας – ενάντια στη λογική των ίσων αποστάσεων – ότι αυτό το μπλοκ είναι  όχι μόνο ο κύριος και βασικός αντίπαλος των αριστερών, αντιπολεμικών και αντιϊμπεριαλιστικών δυνάμεων στη χώρα μας και διεθνώς και ο βασικός εχθρός της αυτοδιάθεσης των λαών και των χωρών τους.

Σε αυτή τη συγκυρία βασικό καθήκον των δυνάμεων της Αριστεράς σε πλανητικό επίπεδο είναι ο διεθνής συντονισμός των αγώνων τους ενάντια, στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τον φασισμό. Σε αυτή την κατεύθυνση το ΑΡ και η ΛΑΕ ΑΑ έχουν ενισχύσει τις διεθνείς σχέσεις τους, τον συντονισμό και τις κοινές δράσεις με αριστερές, κομμουνιστικές και κινηματικές δυνάμεις από όλο τον κόσμο.

Το ΑΡ και η ΛΑΕ ΑΑ αγωνιζόμαστε για να σπάσει αυτό το καθεστώς της εξάρτησης και για μία άλλη πολυδιάστατη, ανεξάρτητη, φιλειρηνική, αντιϊμπεριαλιστική πολιτική ισότιμων διεθνών σχέσεων της χώρας μας, χωρίς αυτή να είναι δεδομένη σε κανένα, που να βασίζεται στο αμοιβαίο όφελος, το διεθνές δίκαιο και την καλή γειτονία,. Η συμμετοχή μας και η ενεργή στήριξη των αντιπολεμικών αγώνων και ενάντια σε γενοκτονίες, όπως αυτή σε βάρος της Παλαιστίνης, και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων όπως αυτή στο ΙΡΑΝ και στη Βενεζουέλα και στον οικονομικό αποκλεισμό της Κούβας είναι για μας διαρκής και δεδομένη.

Αγωνιζόμαστε για:

Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν.

Να σταματήσει η χρήση της βάσης της Σούδας για τις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ.

Να κλείσουν οι αμερικανικές και ΝΑΤΟϊκές βάσεις στη χώρα.

Άμεση επιστροφή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Τερματισμό της στρατιωτικής συνεργασίας με το κράτος–δολοφόνο του Ισραήλ.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού δεν βρίσκονται στην εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αλλά στην ανεξάρτητη φιλειρηνική εξωτερική πολιτική και στη σύγκρουση με τις πολιτικές, που μετατρέπουν τη χώρα σε ορμητήριο και συνένοχο του πολέμου.

 3. Η  πολιτική συγκυρία

Βρισκόμαστε σε μία συγκυρία με σημαντικές δυσκολίες για το κοινωνικό κίνημα και τις δυνάμεις της αριστεράς. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει προχωρήσει σε πολύ επιθετικά μέτρα, που τροποποιούν μακροπρόθεσμα τον συσχετισμό της δύναμης σε βάρος των εργαζομένων. Παράλληλα, έχει αναδειχθεί στον καλύτερο σύμμαχο και υπερασπιστή των συμφερόντων του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού.

Η θέση της Ελλάδας μέσα στο δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ χαρακτηρίζεται από βαθιές σχέσεις οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης.

Αυτό το καθεστώς εξάρτησης ενισχύεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα άλλα αστικά κόμματα, με επιλογή και στήριξη της άρχουσας τάξης της χώρας μας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη των τηλεφωνικών υποκλοπών, της μαζικής δολοφονίας των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ της διάλυσης των δημόσιων κοινωνικών υποδομών, της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, δηλώνει σε κάθε ευκαιρία υπερήφανη που συντάσσεται με τους σφαγείς στη λεγόμενη ‘’σωστή πλευρά της ιστορίας’’. Συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, υιοθετεί το ιμπεριαλιστικό αφήγημα και το προπαγανδίζει προκλητικά μέσω των κραυγαλέα ελεγχόμενων συστημικών ΜΜΕ. Λέει ασύστολα ψέματα στον λαό και αποτελεί μια θλιβερή μαριονέτα του ευρωαντλαντικού και ισραηλινού ιμπεριαλισμού.

Ειδικά, η εμβάθυνση της συνεργασίας της κυβέρνησης της ΝΔ με τη δολοφονική κυβέρνηση του Ισραήλ, στον οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό τομέα, και η εμπλοκή της στον παράνομο πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ σε βάρος του ΙΡΑΝ θέτει σε κίνδυνο τη χώρα και το λαό μας.

    Η ΝΔ, παρά την πολύ σκληρή, αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησής της, τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια και την πολιτική φθορά που έχει εισπράξει επί 7 χρόνια, διατηρεί μία σχετική πρωτοβουλία των κινήσεων. Η σταθερότητά της οφείλεται στην ύφεση του κοινωνικού κινήματος και στην ανυπαρξία πολιτικής αντιπολίτευσης. Σήμερα, στην κυβέρνηση ασκούνται πιέσεις από τις αντιφάσεις που διαμορφώνει η εφαρμογή της πολιτικής της και από τις αντιθέσεις στο εσωτερικό του μπλοκ της δεξιάς, παρά από κάποιον «κεντροαριστερό» αντιπολιτευτικό πόλο.

Σε αυτό το τοπίο, ο χρόνος των εκλογών θα καθοριστεί από την εκτίμηση της κυβέρνησης για το πότε θα είναι η πιο ευνοϊκή γι’ αυτή συνθήκη.  Με τις σημερινές συνθήκες, η ΝΔ δεν μπορεί να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία, επομένως θα επιχειρήσει δεύτερες εκλογές, από καλύτερες θέσεις για την ίδια και θα επιδιώξει να προχωρήσει σε κάποιας μορφής συγκυβέρνηση, κατά προτεραιότητα με το ΠΑΣΟΚ ή τμήματά του, ή και με δυνάμεις της δεξιάς/ακροδεξιάς.

Ένας αστάθμητος παράγοντας για την εξέλιξη της πολιτικής συγκυρίας είναι το ενδεχόμενο της αποκάλυψης περισσότερων σκανδάλων, που θα υπονομεύσει περαιτέρω το κυβερνητικό μπλοκ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαχειρίστηκε τεράστιους πόρους από την ΕΕ, που, σε ένα σημαντικό βαθμό, κατευθύνθηκαν στον ιδιωτικό τομέα, σε παρασιτικές δραστηριότητες και υπερκοστολογημένα έργα. Έτσι, υπό ένα πρωτοφανές καθεστώς ελέγχου, η ΝΔ συγκρότησε και ενίσχυσε πελατειακά δίκτυα, διαμόρφωσε στενές σχέσεις με τμήματα του κεφαλαίου, αλλά και δημιούργησε νέους επιχειρηματικούς παράγοντες. Αυτή η διαχείριση την διευκόλυνε να σταθεροποιήσει τις σχέσεις με την άρχουσα τάξη και να διαμορφώσει ένα μειοψηφικό, αλλά συμπαγές εκλογικό ακροατήριο. Τα παραπάνω, διαμορφώνουν αντιθέσεις με επιχειρηματικά δίκτυα που θέλουν να επαναδιαπραγματευτούν με την κυβερνητική εξουσία, αλλά και το κατάλληλο πεδίο για τους μηχανισμούς της ΕΕ για την αποκάλυψη σκανδάλων, ή «σκανδάλων», ώστε να προωθήσουν τους δικούς τους στόχους και όχι κάποιον «εξορθολογισμό» της χρήσης των ευρωπαϊκών πόρων, ή την «κάθαρση» από τη διαφθορά. Κυρίως, για να διαμορφώσουν ένα νέο αφήγημα με κέντρο τη διαφθορά στις χώρες του Νότου, για να νομιμοποιήσουν την εκτεταμένη περικοπή πόρων, ώστε να κατευθυνθούν στο ReArm Europe. Έτσι, σε ένα βαθμό, οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή και ο χρόνος των εκλογών θα εξαρτηθούν από την έκβαση αυτής της ασταθούς ισορροπίας.

Ταυτόχρονα, υπάρχει ύφεση του κοινωνικού κινήματος. Στη δεύτερη τετραετία της ΝΔ έχουν αναπτυχθεί πολύ μαζικές, αλλά στιγμιαίες και αποσπασματικές, κινητοποιήσεις, με κορυφαίο παράδειγμα τις διαδηλώσεις για το έγκλημα των Τεμπών. Αλλά και μια σειρά κοινωνικών αγώνων, όπως οι κινητοποιήσεις των αγροτών. Ωστόσο, δεν έχουν κατορθώσει να επιδράσουν στην πολιτική σκηνή και να ανακόψουν την κυβερνητική πολιτική. Σημαντική συμβολή την προηγούμενη περίοδο είχαν οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος, που, παρότι και αυτές βρίσκονται σε μια σχετική υποχώρηση, είχαν διάρκεια και ριζοσπαστισμό.

Η ύφεση του κοινωνικού κινήματος ενισχύεται από την ανυπαρξία πολιτικής αντιπολίτευσης. Σε αυτό το πλαίσιο, η έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας επιχειρείται να καναλιζαριστεί μέσα από νέα πολιτικά εγχειρήματα.

Το σχήμα ΕΛΑΣ, υπό τον Τσίπρα, αποτελεί μία μορφή «κεντροαριστεράς», μετατοπισμένη πιο δεξιά και από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, που εφάρμοσε τα μνημόνια. Προγραμματικά και πολιτικά, συντάσσεται με τις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης. Συνιστά ένα προσωποπαγή πολιτικό φορέα, αποσυνδεδεμένο από την έννοια και τη λειτουργία μαζικού κόμματος, χωρίς να επιδιώκει καμία οργανική σχέση με τμήματα του λαϊκού κινήματος. Προς το παρόν, παρά τη στήριξη από επιχειρηματικά κέντρα και ΜΜΕ, που επιδιώκουν να επαναδιαπραγματευθούν ενόψει των εκλογών με το πολιτικό σύστημα, δεν δείχνει επαρκή δυναμική, ώστε να διεκδικήσει την κυβερνητική εναλλαγή. Ωστόσο, αποσπά δυνάμεις από άλλους χώρους, πρωτίστως από τον ΣΥΡΙΖΑ, οδηγώντας τον σε διαλυτικά φαινόμενα, αλλά και από την Νέα Αριστερά, οδηγώντας την σε διάσπαση. Επιπλέον, στη βάση μίας λογικής μειωμένων προσδοκιών ενός τμήματος των λαϊκών στρωμάτων, φαίνεται ότι διεμβολίζει το ΜέΡΑ25, αλλά και το ΚΚΕ.

Το ΠΑΣΟΚ, που, έτσι και αλλιώς, δεν αποτύπωνε πολιτική δυναμική, έχει ακόμα μεγαλύτερες απώλειες, οι οποίες, είναι πιθανό να οδηγήσουν σε έκρηξη των αντιφάσεών του και σε οξεία κρίση μετά τις πρώτες εκλογές. Το κόμμα ΕΛΠΙΔΑ της Μ. Καρυστιανού εκφράζει ένα τμήμα της κοινωνικής δυσαρέσκειας, ιδιαίτερα ενός κόσμου με πιο συντηρητικές καταβολές, που δεν είχε πολιτική έκφραση ή πολιτική συμμετοχή. Έχει έναν ασαφή πολιτικό και προγραμματικό λόγο, στον οποίο συνυπάρχουν αντιφατικά στοιχεία, με ένα πιο συντηρητικό προσανατολισμό.

Η κατάσταση της Αριστεράς στη χώρα μας και η ανάγκη εκλογικής συνεργασίας των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς

H  Ριζοσπαστική Αριστερά στη χώρα μας βρίσκεται σε υποχώρηση. Ορισμένες φορές παρουσιάζει παραλυτικά συμπτώματα έντονης αυτοαναφορικότητας και  άγονων ανταγωνισμών, αφήνοντας ουσιαστικά στο απυρόβλητο τα αστικά κόμματα και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Ως μία από τις  αιτίες αυτής της κατάστασης, όπως έχουμε αναλύσει, είναι η συστημική  μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και η υποταγή του στις επιλογές και τα συμφέροντα της Ε.Ε και του κεφαλαίου. Ωστόσο, πέρα από τις αντικειμενικές αιτίες, υπήρξαν και υποκειμενικοί λόγοι που βαρύνουν το σύνολο των οργανώσεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά κι εμάς, όπως αποτιμήσαμε στο 2ο συνέδριό μας.

Η προσπάθειά μας μετά το 2019 για τη δημιουργία μετώπου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς  με την ΄΄Αριστερή Πρωτοβουλία Διαλόγου και Δράσης΄΄, παρόλο που δεν κατέληξε θετικά, όπως εμείς  επιθυμούσαμε και εργαστήκαμε γι’ αυτό, συνέβαλε ώστε να ανακτήσουμε το πληγωμένο πολιτικό μας κύρος, να επανασυσπειρώσουμε σημαντικές (με τα δικά μας δεδομένα) δυνάμεις και να έχουμε δυνατότητα ενωτικών πολιτικών  πρωτοβουλιών, που έγιναν αντικείμενο συζητήσεων σε όλες τις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και κατέληξαν στην εκλογική συνεργασία μας με το ΜεΡΑ25 το 2023.

Στο σημείο αυτό πρέπει να κάνουμε μια αναλυτική αποτίμηση τόσο αυτής καθ’αυτής της εκλογικής συνεργασίας με τοΜεΡΑ25 και των χαρακτηριστικών της όσο και για τις αιτίες που οδήγησαν στη μονομερή και αντιδεοντολογική εκ μέρους του ΜεΡΑ25 διακοπή και  διακοπή αυτής της συνεργασίας.

Με τα σημερινά δεδομένα, οι πολιτικές που αναπτύξαμε, οι πρωτοβουλίες που πήραμε –άλλοτε επιτυχημένες, άλλοτε όχι – για να υπάρξει ενωτική  έκφραση και παρέμβαση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην κεντρική πολιτική σκηνή είναι σε υποχώρηση. Γνωρίζαμε εξ αρχής τις δυσκολίες που θα συναντούσαμε και την κριτική που θα αντιμετωπίζαμε  με την εκλογική  συνεργασία μας με το ΜεΡΑ25, αφού σχεδόν το σύνολο των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς το τοποθετούσαν εκτός Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Πρέπει, όμως, να τονίσουμε ότι αυτή ήταν μια σωστή επιλογή. Αποτελούσε συνέχεια της προσπάθειάς μας για την δημιουργία ενός χώρου συνεργασίας  δυνάμεων με αριστερό ριζοσπαστικό προσανατολισμό, με στόχο τη συγκρότηση ενός ενιαίου πόλου αριστερής μαχητικής αντιπολίτευσης στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ  και στις συστημικές πολιτικές δυνάμεις.

Στη συνέχεια συμβάλαμε να ριζοσπαστικοποιηθεί αυτή η συνεργασία, όσον αφορά το πολιτικό και προγραμματικό περιεχόμενό της, και, ενόψει των ευρωεκλογών το 2024, με την επιμονή μας να συγκροτηθεί η ‘’Ενωτική Πρωτοβουλία’’. Αυτή άρχισε να γίνεται αργά αλλά σταθερά ελκυστικό παράδειγμα – παρά τις αναμενόμενες  αντιφάσεις της – και για άλλες  οργανώσεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και, κυρίως, για ανένταχτους αγωνιστές της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων. Σκοπός μας ήταν να δημιουργηθεί ένα ευρύτερο μπλοκ αριστερών δυνάμεων με αναφορά στο λαϊκό ‘’ΟΧΙ’’ στο δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015,  που μετά τη διπλή  εκλογική ήττα του 2015 και 2019 είχε ρευστοποιηθεί. Γνωρίζαμε ότι υπήρχαν αντιφάσεις σε αυτό το εγχείρημα. Θεωρούσαμε, όμως, ότι με τη δική μας συνεισφορά θα μπορούσαμε ως ένα βαθμό να τις υπερβούμε. Προφανώς διαψευστήκαμε.

Ως βασικές αντιφάσεις της εκλογικής μας συνεργασίας με το ΜεΡΑ25 μπορούμε να αναδείξουμε :

α) Τα έντονα στοιχεία προσοπωκεντρικού  χαρακτήρα του ΜεΡΑ25, που καθόριζε σε μεγάλο βαθμό και το εγχείρημα της ‘’Ενωτικής Πρωτοβουλίας’’.

β) Το ΜεΡΑ25 δεν είναι ένα κλασσικό αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα. Κινείται μεταξύ αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και ριζοσπαστικής αριστεράς χωρίς πολιτικό και οργανωτικό ιστό. Βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην εμβέλεια του επικεφαλής του και σε μία στενή γύρω του ομάδα στελεχών, που καθορίζει σε εάν πολύ μεγάλο βαθμός τις αποφάσεις και την τακτική του.

γ) Οι ιδεολογικές αναφορές της ΛΑΕ-ΑΑ και η ανάπτυξη διεθνών σχέσεων της με αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα είναι διαφοροποιημένες από αυτές του ΜεΡΑ25 και του DIEM.

δ) Οι διαφορές στην εκτίμηση για τον Ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο στην Ουκρανία.

ε) Οι μικροπολιτικοί υπολογισμοί και τακτικές  που αναπτύχτηκαν από ομάδα στελεχών γύρω από τον Γ. Βαρουφάκη – και επιβλήθηκαν – όσον αφορά τη σχέση τους με τη ΛΑΕ-ΑΑ, που διαμορφώθηκε από την πεποίθηση ότι το ΜεΡΑ25 μπορεί να μπει στη βουλή χωρίς τη ΛΑΕ-ΑΑ, αντικαθιστώντας την με άλλες μικρότερες οργανώσεις ‘’όμορες ιδεολογικοπολιτικά’’. Έτσι, μικρές  πολιτικές συσπειρώσεις και ορισμένοι  αγωνιστές, που μέχρι τότε αρνούνταν τη συμπόρευση στη συμμαχία, επικαλούμενοι ότι υπάρχει ηγεμονισμός από τον Γιάνη Βαρουφάκη και το ΜεΡΑ25, αμέσως μετά την μονομερή διακοπή από το ΜεΡΑ25 της εκλογικής συνεργασίας με τη ΛΑΕ-ΑΑ, έσπευσαν να ενταχθούν στη συμμαχία, χωρίς να θέσουν κανένα όρο και προϋπόθεση από όσους έθεταν μέχρι τότε.

στ) Η αντίληψη ότι η συγκρότηση της ‘’Ενωτικής Πρωτοβουλίας’’ μπορεί να δομηθεί χωρίς συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ανακοίνωσης  του ΜεΡΑ25 για την διακοπή της εκλογικής συνεργασίας του με τη ΛΑΕ-ΑΑ. Το συμπέρασμα για το μέλλον είναι ότι καμία πολιτική συνεργασία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες.

ζ) Η ΛΑΕ-ΑΑ χρειαζόταν να είναι πιο ισχυρή για να αποτρέψει ή να συνδιαμορφώσει ένα πλαίσιο αποφυγής και διευθέτησης της όποιας κρίσης και ρήξης. Υπερτιμήσαμε τη δική μας πολιτική βαρύτητα στο εγχείρημα και υποτιμήσαμε τα πολιτικά χαρακτηριστικά του ΜεΡΑ25.

Ωστόσο, την επιλογή μας για συμπόρευση με το ΜέΡΑ25 μέσα από το εγχείρημα της εκλογικής συνεργασίας της ‘’Ενωτικής Πρωτοβουλίας’’, επιδιώκοντας είτε εξαρχής είτε στην πορεία την ευρύτερη συσπείρωση αριστερών δυνάμεων, συνεχίζουμε να την υπερασπιζόμαστε. Ήταν ένα ενωτικό εγχείρημα που υπηρετούσε έτσι κι αλλιώς τη στόχευσή μας για συνεργασία των δυνάμεων της αγωνιστικής Αριστεράς. Μας έδωσε τη δυνατότητα πολιτικής, προγραμματικής όσμωσης με τις άλλες συμμαχικές δυνάμεις, απεύθυνσής μας σε ευρύτερο κοινό, ανάπτυξης σχέσεων αλληλεγγύης και συντροφικότητας μεταξύ των μελών και φίλων μας και μεγαλύτερη δυνατότητα συσπείρωσης και έμπνευσης ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών και ευρύτερων δυνάμεων της αγωνιστικής Αριστεράς.

Συνεπώς, αναγνωρίζουμε σε αυτή την προσπάθεια τόσο τα δικά μας πολιτικά-οργανωτικά οφέλη, όσο και την εξυπηρέτηση ενός ενωτικού μετωπικού πολιτικού σχεδίου διακηρυγμένου από το 2019, που θα αντιστοιχίζεται με τις λαϊκές ανάγκες. Όμως, αυτό για τους παραπάνω λόγους, διακόπηκε. Το ενωτικό μας πολιτικό σχέδιο μετά τη μονομερή από το ΜΕΡΑ25 της εκλογικής μας συνεργασίας δέχτηκε ένα πολύ σοβαρό πλήγμα, πλήττοντας, παράλληλα, σοβαρά την υπόθεση της κοινής δράσης της  Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα.

Μάλιστα,  όσο κι αν γίνεται προσπάθεια από διάφορες πλευρές η κατάσταση αυτή να διασκεδαστεί  και να φανεί ότι η ‘’Ενωτική  Πρωτοβουλία’’ θα είναι όχι μόνο παρούσα αλλά και πιο δυνατή χωρίς τη ΛΑΕ-ΑΑ, το εγχείρημα για μια ενωτική ριζοσπαστική αριστερά έχει υποχωρήσει. Εμείς εξακολουθούμε να ισχυριζόμαστε ότι ήταν αναγκαία η περαιτέρω διεύρυνση της Ενωτικής Πρωτοβουλίας κι όχι η συρρίκνωσή της και μάλιστα χωρίς τη ΛΑΕ-ΑΑ, που αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια την ‘’ψυχή’’ κάθε σοβαρής ενωτικής προσπάθειας για την Ριζοσπαστική Αριστερά, που εξακολουθεί να είναι σταθερός στόχος μας.

Επίσης, η κρίση στην οποία περιήλθε ουσιαστικά το σύνολο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς τους τελευταίους μήνες δείχνει, όχι μόνο την αναντιστοιχία διακηρύξεων και παρεμβάσεων, αλλά και τα πολύ σοβαρά ιδεολογικά και στρατηγικά αδιέξοδα. Η επικράτηση της «ταυτότητας και της «μορφής» στη μαζική πολιτική δράση, καθώς και ο σεχταρισμός καταδεικνύονται από τα μεγέθη στα οποία έχουν πλέον περιέλθει οι εξωκοινοβουλευτικοί αριστεροί σχηματισμοί και από την αποδυνάμωση του πεδίου στο οποίο επιδρούν κοινωνικά (κατάσταση μαζικών κοινωνικών χώρων).

Τέλος,  βασικό συμπέρασμα που πρέπει να εξάγουμε μετά από αυτές τις εξελίξεις είναι ότι χωρίς τη σοβαρή Ιδεολογική – Πολιτική – Οργανωτική ενίσχυση της ΛΑΕ-ΑΑ, την ανασυγκρότηση και διεύρυνσή της και με άλλες αγωνιστικές  αριστερές δυνάμεις και ανένταχτους αγωνιστές της Αριστεράς, τη σταθερή σύνδεσή της με εργασιακούς και μαζικούς χώρους, δεν μπορεί να υπάρξει στέρεο έδαφος για την δημιουργία ισχυρού μπλοκ Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Στη σημερινή συγκυρία, η ΛΑΕ ΑΑ θεωρεί ότι είναι όσο ποτέ αναγκαία η πλατιά ενότητα και η κοινή δράση της αριστεράς. Μία τέτοια διεργασία, θα πρέπει να περιλαμβάνει το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς, με πρώτο στόχο την κοινή δράση και τη συνεργασία στο λαϊκό κίνημα και στους κοινωνικούς χώρους, για να αναταχθούν οι κινηματικές αντιστάσεις. Ταυτόχρονα, να διερευνά τη δυνατότητα μίας πλατιάς εκλογικής συμμαχίας, στη βάση κοινών προγραμματικών σημείων, με σεβασμό στην αυτοτέλεια των κομμάτων, μετώπων και οργανώσεων.

Η προγραμματική πρόταση μίας τέτοιας συνεργασίας μπορεί να περιλαμβάνει α) την αύξηση μισθών και συντάξεων, την ανατροπή των μνημονιακών νεοφιλελεύθερων αντιλαϊκών μέτρων και την αποκατάσταση εργασιακών δικαιωμάτων, β) την ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, της υγείας και του κοινωνικού κράτους, γ) την πλήρη προστασία της λαϊκής κατοικίας και την εκδίωξη των αρπακτικών funds, δ) την ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων, την ανάκτηση της δημόσιας περιουσίας και την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών επιχειρήσεων που έχουν ξεπουληθεί, ε) την ανάπτυξη ενός νέου, ριζικά διαφορετικού, παραγωγικού υποδείγματος, που θα βάζει στο επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες και την περιβαλλοντική προστασία, στ) την σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ, στο βαθμό που, στο εσωτερικό τους, δεν μπορεί να υλοποιηθεί καμία φιλολαϊκή πολιτική, ζ) την απεμπλοκή από τον πόλεμο, την εφαρμογή μίας φιλειρηνικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, την έξοδο από το ΝΑΤΟ και το κλείσιμο των νατοϊκών βάσεων. Μία τέτοια κατεύθυνση θα μπορούσε να ενισχύσει τους κοινωνικούς αγώνες, αλλά και να πείσει ότι, απέναντι στην επέλαση της νεοφιλελεύθερης, αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της ακροδεξιάς, η λύση δεν είναι το «μικρότερο κακό» της «κεντροαριστεράς», που υποστηρίζει τις ίδιες στρατηγικές επιλογές, αλλά ένα ισχυρό μέτωπο κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης και αγώνα, που θα μπορεί να επιβάλλει κοινωνικές κατακτήσεις.

Μέχρι σήμερα, η πλειοψηφία των δυνάμεων της αριστεράς δεν συμμερίζεται έναν τέτοιο πολιτικό στόχο. Το ΚΚΕ αρνείται κάθε συνεργασία, ακόμα και στο επίπεδο της κοινής δράσης στο κίνημα και στα κοινωνικά μέτωπα. Στη ΝεΑρ υπάρχει μέχρι στιγμής ασάφεια ως προς τις πολιτικές θέσεις και την κατεύθυνση. Το ΜέΡΑ25 διολισθαίνει σε μία ιδιαίτερα προβληματική πολιτική. Το πρώτο βήμα ήταν η μονομερής, αδικαιολόγητη, εκτός κάθε πολιτικής διαδικασίας, ουσιαστική διάλυση της Ενωτικής Πρωτοβουλίας, με την διακοπή της συνεργασίας του με τη ΛΑΕ-ΑΑ. Σήμερα δεν γίνεται καμία αυτοκριτική γι’ αυτή τη λαθεμένη απόφασή του, αλλά συνεχίζεται η αντιενωτική πολιτική του. Ακόμα περισσότερο, η φυσιογνωμία του ΜέΡΑ25 – Ενωτική Αριστερά γίνεται όλο και περισσότερο προσωποκεντρική, ενώ οι πολιτικές θέσεις που εκφράζονται από αυτό, ιδιαίτερα στα ζητήματα που αφορούν μία αντιιμπεριαλιστική τοποθέτηση, είναι πολλές φορές θολή και ασαφής. Αποκορύφωμα αποτελεί η πρόταση του ΜέΡΑ25-Ενωτική Αριστερά για τις «συνεργασίες». Η δημόσια πρόσκληση του Γιάνη Βαρουφάκη για διάλυση, επί της ουσίας, κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς και για ατομική προσχώρηση στελεχών στα ψηφοδέλτια του ΜέΡΑ25 «είτε με, είτε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των κομμάτων τους», είναι προκλητική και δεν έχει καμία σχέση με τις ηθικές και πολιτικές αξίες της αριστεράς. Όχι μόνο δεν βοηθάει στην μεγάλη αναγκαιότητα της πολιτικής ενότητας, αντίθετα, την υπονομεύει.

Η ΛΑΕ ΑΑ από θέση αρχών θεωρεί ότι για τις δυνάμεις της αριστεράς, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι ο όποιος διάλογος για το ζήτημα των συνεργασιών οφείλει να γίνεται σε πολιτική και προγραμματική βάση, αλλά και με πλήρη σεβασμό στην αυτονομία των κομμάτων και των οργανώσεων, ενώ οι προσπάθειες πλαγιοκόπησης και απόσπασης στελεχών δεν αποτελούν «άνοιγμα», αλλά πολεμική κίνηση. Ταυτόχρονα, αποτυπώνει μία σοβαρή αδυναμία κατανόησης των πολιτικών συσχετισμών ενόψει των εκλογών, αλλά και της μεγάλης ανάγκης να υπάρξει συσπείρωση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, με ρίζες στο λαϊκό κίνημα και στους κοινωνικούς χώρους, για τους αγώνες της επόμενης ημέρας.

Η ΛΑΕ-ΑΑ, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, θα συνεχίσει να εργάζεται για τη συνεργασία των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, πρώτα απ’ όλα στο κίνημα, αλλά και στις πολιτικές και εκλογικές μάχες. Η πρόταση μας απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα μίας ενωτικής πολιτικής για την στήριξη των κοινωνικών αγώνων και για τη συγκρότηση ενός πόλου αριστερής, αγωνιστικής αντιπολίτευσης, μέσα σε δύσκολες συνθήκες πίεσης από δυνάμεις που διαστρεβλώνουν το εύλογο αίτημα μεγάλου τμήματος των λαϊκών στρωμάτων να φύγει η πιο επιθετική εναντίον των συμφερόντων τους κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Εάν δεν διαμορφωθούν όροι πλατιών συνεργασιών, αυτό θα αποτελέσει ήττα για τα λαϊκά στρώματα και θα ακυρωθεί η δυνατότητα πολιτικής έκφρασης ενός αγωνιστικού, ριζοσπαστικού μπλοκ σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, αφού καμία δύναμη δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει από μόνη της στην πίεση των εκλογικών διλημμάτων. Ως ΛΑΕ ΑΑ, θα παλέψουμε για μία πρόταση ευρύτερης συνεργασίας, ωστόσο, αν αυτή δεν ευοδωθεί, είμαστε έτοιμοι και θα δώσουμε το παρόν στους ταξικούς, αντιϊμπεριαλιστικούς και αντιπολεμικούς αγώνες και σε όλες τις κινηματικές, πολιτικές και εκλογικές μάχες της επόμενης περιόδου.

5. Για την πορεία  του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ                                                Το Αριστερό Ρεύμα   ιδρύθηκε το 1992  και όλα αυτά τα χρόνια έχει βάλει τη σφραγίδα του και έχει αφήσει το αποτύπωμά του σε όλα τα μεγάλα γεγονότα και τις διαδικασίες που αφορούσαν τη  συγκρότηση  της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στη χώρα μας. Επηρέασε   σημαντικά άλλες ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις, κυρίως, στη ευρωπαϊκή ήπειρο. Με ανιδιοτέλεια των μελών και στελεχών του προάσπισε τα συμφέροντα των εργαζομένων  της χώρας μας, συμμετέχοντας πρωτοπόρα σε όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες που δόθηκαν για μια άλλη πορεία της χώρας διεκδικώντας τη σοσιαλιστική προοπτική.

Το Αριστερό Ρεύμα με το 1ο του συνέδριο τον Φλεβάρη του 2017 άνοιξε ένα δεύτερο κύκλο της λειτουργίας και δράσης του με τη μετατροπή του από ιδεολογικοπολιτική τάση στα πλαίσια του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ για 23 χρόνια  σε πολιτική οργάνωση.

Οι λόγοι γι΄ αυτή τη μετεξέλιξή του Αριστερού Ρεύματος σε πολιτική οργάνωση είχαν διατυπωθεί  με σαφήνεια στην απόφαση της συνδιάσκεψής του τον Απρίλη του 2016. Όπως εκτιμούσαμε τότε: …..”Αυτή κυρίως γίνεται, ώστε το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ να μπορέσει με πιο αποτελεσματικό τρόπο να συμβάλλει στην ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αγώνων, στην ενδυνάμωση της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, στην προώθηση της εναλλακτικής πρότασής της για μία Ελλάδα κυρίαρχη, με εθνικό νόμισμα, χωρίς μνημόνια λιτότητας, και για τη συγκρότηση ενός πολιτικού, κινηματικού και εκλογικού μετώπου των αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων στη βάση κοινού ριζοσπαστικού προγράμματος.

Για να υπάρξει:…”Eπαναθεμελίωση επαναστατική, που θα της επιτρέψει να ξαναπιάσει το νήμα των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, των νέων μεγάλων αιτημάτων και των νέων σύγχρονων προκλήσεων και να θέσει σε κίνηση, στηριγμένη πρώτα απ’ όλα στον κόσμο της μισθωτής εργασίας, ένα νέο σχέδιο μεγάλων ανατροπών με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.

Η μεγάλη εμπειρία αγώνων, μεγάλων κατακτήσεων και διαψεύσεων, επιτυχιών και αποτυχιών μας οπλίζει με πείσμα. Η αριστερά που θέλουμε να οικοδομήσουμε, θα δοκιμαστεί στις νέες συνθήκες. Ένας κύκλος έκλεισε με την ολέθρια, μνημονιακή συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ, ένας νέος κύκλος ανοίγει για την επανίδρυση της αριστεράς. Το Αριστερό ρεύμα φιλοδοξεί να υπηρετήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την προσπάθεια.”

Ωστόσο οι συντριπτικές εκλογικές ήττες του 2019 έφεραν όχι μόνο την αποχώρηση του ιστορικού ηγέτη του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ και ομάδας στελεχών αλλά έθεσαν και διλήμματα  και γι’ αυτή την ίδια την ύπαρξη του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ. Η αποφασιστικότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ όχι μόνο το κράτησε όρθιο, αλλά και με την πολιτική απόφαση του 2ου συνεδρίου του το Νοέμβρη του 2019 επαναβεβαίωσε τα ιδεολογικοπολιτικά του χαρακτηριστικά, όπως είχαν διατυπωθεί στο 1ο συνέδριό του, τον στρατηγικό του στόχο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλευση- την κομμουνιστική κοινωνία- και ανάμεσα στα άλλα διατύπωσε αναλυτικά το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα και την σοσιαλιστική προοπτική, αναφέροντας χαρακτηριστικά: ”Το μεταβατικό πρόγραμμα και η σοσιαλιστική προοπτική……Τα σοσιαλιστικά εγχειρήματα του 20ου αιώνα συνιστούν μια εξαιρετικά χρήσιμη παρακαταθήκη στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Κάθε – αρχικά –  νικηφόρο σοσιαλιστικό εγχείρημα απέδειξε ότι είναι δυνατός ένας άλλος δρόμος οργάνωσης των κοινωνιών, εναλλακτικός στην κυριαρχία του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, τόσο «κοινωνικοπολιτικά» όσο και «επιστημονικοτεχνικά». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε τα όρια των εγχειρημάτων αυτών. Η ίδια η κατάρρευσή τους αναδεικνύει άλλωστε τις εγγενείς αδυναμίες τους.

Ένα μεταβατικό πρόγραμμα, που δίνει προοδευτική διέξοδο στη σημερινή κρίση, θα συγκροτεί μια αγωνιστική κοινωνική συμμαχία των εργαζομένων, των μικρομεσαίων στρωμάτων, της αγροτιάς, της προοδευτικής διανόησης, των προοδευτικών δυνάμεων του πολιτισμού και της νεολαίας και θα διαμορφώνει ένα σύγχρονο δρόμο μετάβασης στο σοσιαλισμό.”

Στα χρόνια που ακολούθησαν το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ κατόρθωσε να επανακτήσει το κύρος του στη Ριζοσπαστική Αριστερά και με την συνεπή, επίμονη ,ανιδιοτελή στάση των μελών του προσπάθησε να συμβάλει στην αντιστροφή της πορείας ρευστοποίησης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και να προβάλλει σταθερά την ανάγκη συμπόρευσης των τραυματισμένων πολιτικών δυνάμεών της.

Στο διάστημα που μεσολάβησε από το προηγούμενο συνέδριο του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ, με βάση τις αποφάσεις του και τις αποφάσεις των συνεδριάσεων της Κ.Ε του και τον καταμερισμό στην Εκτελεστική  Γραμματεία και την ΚΕ, προσπαθήσαμε να ενισχύσουμε και να αναβαθμίσουμε τη λειτουργία μας και την πολιτική παρέμβαση της ΛΑΕ-ΑΑ, με εκδηλώσεις που αναδείκνυαν τα ταυτοτικά μας χαρακτηριστικά, τη συμμετοχή μας σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις, αλλά και τη σταθεροποίηση των δυνάμεών μας, που συνοδεύτηκε με μικρή αύξηση, κυρίως, συντρόφων/ισσών που επανασυνδέθηκαν με το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ.

Αδυναμίες παρουσιάστηκαν αρκετές, προβλήματα επίσης, που είχαν να κάνουν σε αρκετές περιπτώσεις με τη μη σύγκλιση συνελεύσεων των οργανώσεών μας. Η κύρια ευθύνη βαρύνει συλλογικά και ατομικά τα μέλη της Εκτελεστικής Γραμματείας.

Βασικά χαρακτηριστικά, που λειτούργησαν ως ανασχετικός παράγοντας, μπορούμε να αναφέρουμε:

α) Ο μεγάλος μέσος όρος ηλικίας των μελών μας έχει ως συνέπεια την μη ισχυρή παρέμβαση στο εργατικό συνδικαλιστικό και το μαζικό κίνημα.

β) Η περίοδος της πανδημίας που λόγω μεγάλου μέσου όρου ηλικίας επηρέασε περισσότερο την οργάνωσή μας.

γ) Η δυσκολία μετακίνησης για άμεση επαφή με συντρόφους και συντρόφισσες της επαρχίας λόγω πενιχρών οικονομικών μέσων.

δ) Η μη ανταπόκριση των άλλων οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής ριζοσπαστικής αριστεράς στην υπόθεση της  ”Αριστερής Πρωτοβουλίας”, παρόλο το μεγάλο χρόνο που αφιερώσαμε και τα στελέχη μας που διαθέσαμε σε όλη τη χώρα για την επιτυχή έκβαση της προσπάθειας.

ε) Τα μικρά αποτελέσματα, όσον αφορά το στόχο μας ένταξης νέων μελών νεαρής ηλικίας.

γ) Η ίδια η δομή του ΑΡ, που για αρκετά χρόνια λειτουργούσε ως τάση και όταν μετατράπηκε σε πολιτική οργάνωση πέρασε παρατεταμένη κρίση με αποκορύφωμα το 2019 που απειλήθηκε με διάλυση, εξαιτίας και της στάσης του τότε επικεφαλής του και μικρής ομάδας στελεχών του.

δ) Η έλλειψη ιδεολογικής συζήτησης και επεξεργασιών ως αναγκαίων προϋποθέσεων για τη σωστή λειτουργία του και ανάπτυξή του.

ε) Η μεγάλη, πλέον, περίοδος εξωκοινοβουλευτικής δράσης παρ’ όλες τις προσπάθειες συμμαχιών μαζικής παρέμβασης. Οφείλουμε, όμως, να αναφέρουμε ότι, επειδή και η συγκυρία το επιβάλλει, έχουμε εμπλακεί σε γόνιμες ιδεολογικές συζητήσεις για όλα τα επίδικα θέματα και ικανός αριθμός συντρόφων/ισσών μας  ‘’αναγκαζόμαστε’’, πλέον, να μελετήσουμε και να εμπλακούμε στον τόσο αναγκαίο διάλογο και όσμωση και με άλλες αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις.

Το μέλλον της ΛΑΕ ΑΑ και αναγκαιότητα μετεξέλιξής του σε Ενιαίο Πολιτικό Φορέα

Η επόμενη μέρα για την ΛΑΕ-ΑΑ έχει, ήδη, ξεκινήσει και αφορά σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις κι άλλες δυνάμεις και πρόσωπα. Η ισχυροποίηση, μαζικοποίηση, διεύρυνσή της είναι ζητούμενα. Είναι φανερό ότι το πλαίσιο λειτουργίας (πολιτικό Μέτωπο), που διέπει τη ΛΑΕ-ΑΑ, έχει ξεπεραστεί. Άλλωστε δεν κατορθώσαμε, παρ’ όλες τις προσπάθειες και τη θέληση μας, να δώσουμε μεγαλύτερο βάθος στη λειτουργία της (Πολιτικό Συμβούλιο, οργανώσεις ΛΑΕ-ΑΑ, τμήματα κ.λ.π). Η ίδια η συγκρότηση του από δύο μόνο πολιτικές οργανώσεις – παρά τις σημαντικές προσπάθειές μας για συγκρότηση ευρύτερου πολιτικού μετώπου , συνιστούσε ένα αδύναμο μέτωπο.

Η πρόκληση μετασχηματισμού της ΛΑΕ-ΑΑ από πολιτικό Μέτωπο σε Ενιαίο Πολιτικό Φορέα είναι παρούσα και αναγκαία. Και αυτό, γιατί μπορεί να διασφαλίσει και να προωθήσει ενιαίο σχεδιασμό, κοινούς στόχους, συλλογικά όργανα και οργανώσεις βάσης, με χρεώσεις, έλεγχο εφαρμογής των αποφάσεων, λογοδοσία και αξιολόγηση, με σχεδιασμένη ανάδειξη νέων σε ηλικία στελεχών και με δημιουργική αξιοποίηση της ιστορικής αγωνιστικής μνήμης των πολιτικών οργανώσεων και ρευμάτων που θα ενοποιηθούν.

Η μετεξέλιξη, ενίσχυση, διεύρυνση και με άλλες δυνάμεις της ΛΑΕ-ΑΑ σε Ενιαίο Πολιτικό Φορέα είναι βασική προϋπόθεση στις παρούσες συνθήκες και με την εμπειρία που έχει αποκτηθεί τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία ότι η ΛΑΕ-ΑΑ ως Ενιαίος Πολιτικός Φορέας  θα ισχυροποιήσει το ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό της μέγεθος, ικανό να παίξει καταλυτικό ρόλο στα επόμενα χρόνια, ώστε με καλύτερους όρους να διεκδικήσουμε τους στόχους μας και κυρίως τη συμπόρευση της Ριζοσπαστικής και Κομμουνιστικής Αριστεράς.

Το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ θα συμβάλλει θετικά, καταλυτικά και συντεταγμένα σε αυτή την ενοποιητική διαδικασία σε μία κρίσιμη καμπή της ιστορίας του, σύμφωνα με το ιστορικό του βάρος, την εμπειρία του και το ιδεολογικοπολιτικό βάθος των μελών και στελεχών του πανελλαδικά.

Επιλογή μας είναι ότι με συμφωνημένο χρονοδιάγραμμα, με ορίζοντα να ολοκληρωθεί πριν το τέλος του 2026, να έχουμε μετασχηματίσει τη ΛΑΕ-ΑΑ σε Ενιαίο Πολιτικό Φορέα. Αντιλαμβανόμαστε ότι θα είναι μια δύσκολη, αναγκαία, όμως, συλλογική δημοκρατική διαδικασία. Δεν μπορούμε να περιγράψουμε λεπτομέρειες από την αρχή γιατί χρειάζεται πολλή συζήτηση και ζύμωση για το ιδεολογικό πλαίσιο, το πολιτικό πρόγραμμα, τους κανόνες λειτουργίας (καταστατικό).

Προφανώς είναι χρήσιμο άμεσα να συγκροτηθούν ανοιχτές επιτροπές που να προετοιμάσουν τα ιδρυτικά κείμενα, που θα αναφέρονται στο ιδεολογικό, πολιτικό πλαίσιο και τις καταστατικές αρχές λειτουργίας. Είναι ανάγκη στη διαδικασία συγκρότησης των επιτροπών να υπάρξει συμμετοχή ευρύτερων δυνάμεων, που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για το εγχείρημά μας και θέλουν να συνεισφέρουν σε αυτό.

Είναι αυτονόητο ότι το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ θα προσφέρει τη συμβολή του με τη συμμετοχή των μελών του και με βάση τις αποφάσεις των τριών συνεδρίων του, τόσο όσον αφορά το στρατηγικό  και τον ταχτικό του στόχο, όσο και την πολιτική συμμαχιών.

Μπορούμε, όμως, να περιγράψουμε κάποια κύρια χαρακτηριστικά, που επιθυμούμε να υπάρξουν στην εκκίνηση. Ένα κόμμα της Αριστεράς πρέπει να αντιστοιχίζεται στρατηγικά με το βασικό αντικείμενο της ταξικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης, δηλαδή την εργατική τάξη, και ταυτόχρονα να επιδιώκει να εκφράζει το κομμάτι που θεωρεί ότι μπορεί να κινήσει την Ιστορία, εκεί δηλαδή που υπάρχει κοινωνική κίνηση.

Το ΑΡ αγωνίζεται, για να συνενωθεί η εργατική τάξη, ως πρωτοπόρα δύναμη κοινωνικής αλλαγής, με τις άλλες εκμεταλλευόμενες τάξεις και στρώματα, καθώς και τις κοινωνικές ομάδες που δέχονται διακρίσεις, καταπίεση και αποκλεισμούς, στην προοπτική ενός μεγάλου μπλοκ των δυνάμεων της εργασίας και των συμμάχων τους για το προοδευτικό και σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Ειδικότερα, προτείνουμε:

α) Ενιαίο αριστερό πολιτικό φορέα μελών, που να είναι φορέας πολιτικής ενότητας, με κοινές ιδεολογικές αναφορές στα ρεύματα της κομμουνιστικής αριστεράς, της ριζοσπαστικής αριστεράς αλλά και των αντισυστημικών κινημάτων υπεράσπισης των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και του περιβάλλοντος.

Σε αυτόν τον πολιτικό φορέα, με αριστερές, ριζοσπαστικές και κομμουνιστικές αντιλήψεις στο εσωτερικό του, που θέλουμε να συγκροτήσουμε  θα λειτουργούν ιδεολογικά ρεύματα και πλατφόρμες, που θα αναπτύσσουν μέσα από διαφορετικούς τρόπους – έντυπα και ηλεκτρονικά –  θεωρητικές και ιδεολογικές παρεμβάσεις, με ανοιχτή τη συζήτηση στην προοπτική  ιδεολογικών συγκλίσεων. Παρά την κοινή όσμωση που έχει επιτευχθεί, χρειάζεται σε βάθος συζήτηση. Η συνέχιση της λειτουργίας και δράσης των οργανώσεων που απαρτίζουν τη ΛΑΕ-ΑΑ με τη σημερινή  δομή και ιεραρχία τους δεν θα βοηθήσει στην ενοποιητική μας προσπάθεια.

Ο νέος πολιτικός φορέας θα λειτουργεί με βάση την αρχή της πλειοψηφίας, με τρόπο που θα διασφαλίζεται η ενότητα και η αποτελεσματικότητα στην εφαρμογή των αποφάσεών του. Οι αποφάσεις του θα παίρνονται συλλογικά και δημοκρατικά με πλειοψηφία, αλλά η κάθε φορά μειοψηφία και οι διαφορετικές απόψεις θα πειθαρχούν σε αυτές και θα υποστηρίζουν δημόσια τις συλλογικές αποφάσεις.

β) Ενιαίες οργανώσεις βάσης, με ενιαία δράση  και  ενιαία συλλογικά όργανα.

γ) Διασφάλιση του ρόλου των ανένταχτων της ΛΑΕ-ΑΑ, άλλων ανένταχτων αγωνιστών, αλλά κι άλλων οργανώσεων που θέλουν να συμμετάσχουν στο εγχείρημα, ότι αυτό όχι μόνο τους αφορά αλλά θα μπορούν να το συνδιαμορφώσουν.

δ) Αναγνώριση της σημερινής κατάστασης, η τομή δεν γίνεται σε περιβάλλον παρθενογένεσης. Αναγκαία η μεταβατική περίοδος για όσο χρειαστεί, ώστε να μην υπάρξουν κλυδωνισμοί, να εμπεδωθεί η αμοιβαία συντροφικότητα και όσμωση, ώστε να υπάρξει ομαλή μετεξέλιξη.

ε) Εξωστρεφής διαδικασία πολιτικών και κινηματικών δράσεων και πρωτοβουλιών  με συμφωνημένο πρόγραμμα.

Το 2019 μετά την εκλογική ήττα η ΛΑΕ μπήκε σε βαθιά κρίση. Σε εκείνες τις κρίσιμες στιγμές για την ίδια την ύπαρξη και συνέχιση της λειτουργίας της, το Αριστερό Ρεύμα, η ΑΡΑΣ καθώς και ανένταχτοι/ες εκδήλωσαν τη θέλησή τους να συνεχίσει η ΛΑΕ – ως πολιτικό Μέτωπο – την παρουσία, την παρέμβαση και δράση της τόσο στη Ριζοσπαστική Αριστερά όσο και στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η απόφαση αυτή επισφραγίστηκε τον Νοέμβρη του 2022 με την μαζική και επιτυχημένη συνδιάσκεψη της ΛΑΕ, όπου αυτή ανασυγκροτήθηκε, διευρύνθηκε και, όπου, επίσης, αποφασίστηκε ομόφωνα να συνεχίσει την πορεία της ως ΛΑΕ-ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.

Τα χρόνια που πέρασαν, μεταξύ των μελών  του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ. και της ΑΡΑΣ, παρά την προέλευσή τους από διαφορετικά ρεύματα του κομμουνιστικού κινήματος, αναπτύχθηκε κλίμα ειλικρινούς συντροφικότητας, αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης και συναίνεσης στον σχεδιασμό, τις πολιτικές πρωτοβουλίες και τη δράση της ΛΑΕ ΑΑ. Αυτό εκφράστηκε τόσο με την πρωτοβουλία και συμμετοχή μας στην προσπάθεια συγκρότησης της ΄΄Αριστερής Πρωτοβουλίας Διαλόγου και Δράσης΄΄, όσο και με την εκλογική συνεργασία με το ΜεΡΑ25, στα πλαίσια της ‘’Ενωτικής Πρωτοβουλίας’’.

Στα χρόνια αυτά το Αριστερό Ρεύμα, με την στάση αρχών που κράτα σε όλα τα ζητήματα, την εμπειρία του στη μαζικολαϊκή πολιτική, την ιδεολογική κι πολιτική του συνέπεια και την εμβέλεια των στελεχών του, και η ΑΡΑΣ με τη νεανική σύνθεση, την αγωνιστική πρωτοπορία της στους νεολαιίστικους αγώνες, τη μαζική συμμετοχή της στους κινηματικούς αγώνες και τον ριζοσπαστισμό της, μαζί με τους ανένταχτους αγωνιστές/στριες, συνέβαλαν αποφασιστικά στην επιβεβαίωση του πολιτικού και αξιακού κύρους της ΛΑΕ-ΑΑ ως μιας από τις βασικές δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτός ο ρόλος της κατοχυρώθηκε, με τις μάχες που έδωσε και δίνει ενάντια στην ολέθρια νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ., ιδιαίτερα, σε κρίσιμες περιόδους όπως η πανδημία, ενάντια στις επιλογές της να συνταχθεί με όλες τις αποφάσεις και τις αιματοβαμμένες επεμβάσεις του Αμερικανονατοϊκού Ιμπεριαλισμού, στην επίθεση εναντίον των εργαζομένων (συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες, μισθοί, εισόδημα), στην επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση  κ.ά.

Η ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία και παρέμβαση της ΑΡΑΣ στα πανεπιστήμια, η μαζική παρουσία των μελών της στις εκδηλώσεις της ΛΑΕ-ΑΑ, τις συγκεντρώσεις και κινητοποιήσεις έδωσαν τη δυνατότητα στη ΛΑΕ-ΑΑ να εμφανίσει δυναμικότητα, μαχητικότητα και νεανική ‘’φρεσκάδα’’.

Στο διάστημα των τελευταίων χρόνων έγινε δυνατό, ώστε οι οργανώσεις του ΑΡ.ΡΕΥΜ. και της ΑΡΑΣ  να ανοίξουν τη μεταξύ τους συζήτηση για όλα τα πολιτικά αλλά και ιδεολογικά ζητήματα, αλλά και τις πολιτικές παρεμβάσεις και αλλαγές, που έχει ανάγκη ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία και η χώρα μας. Διαπιστώνεται πολύ μεγάλη πολιτική σύγκλιση αλλά και διαφορετικές προσεγγίσεις σε ορισμένα ζητήματα.

Έχει επιτευχθεί μεγάλη προσέγγιση και κοινή όσμωση σε σημαντικότατα ζητήματα της εσωτερικής και διεθνούς οικονομικής, κοινωνικής, γεωπολιτικής, πολιτικής σκηνής. Αυτό επιβεβαιώνεται από την παρέμβαση της ΛΑΕ-ΑΑ στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά και από τη συμμετοχή, περιεχόμενο και κατεύθυνση των εκδηλώσεων, ανακοινώσεων, δελτίων τύπου, παρεμβάσεων της ΛΑΕ ΑΑ στην αυτοδιοίκηση, σωματεία, ΑΕΙ κ.λ.π

Στους μεγάλους αγώνες για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου (ιδιωτικά ΑΕΙ, Πανεπιστημιακή Αστυνομία), που η νεολαία μας πρωτοστατεί, έγιναν και λάθη, που είχαν πολιτικές συνέπειες. Ωστόσο με βαθύ αίσθημα πολιτικής ευθύνης, με βάση  τις αξίες μας, με ειλικρινή συντροφική συζήτηση, κριτική και αυτοκριτική, μπορέσαμε και μπορούμε από κοινού να τα διορθώσουμε, να τα υπερβούμε, να αναθεωρήσουμε λαθεμένες πρακτικές, να ξεπεράσουμε τις σημερινές δυσκολίες και να  κοιτάζουμε μπροστά.

Καταδικάζουμε απερίφραστα απαράδεχτες (πολιτικά και ηθικά) προσπάθειες ορισμένων δυνάμεων της εξωκοινονοβουλευτικής Αριστεράς, οι οποίες με πρωτοβουλίες και πρακτικές προσπαθούν ρεβανσιστικά και με μικροπολιτική λογική να κατακερματίσουν περαιτέρω τη Ριζοσπαστική Αριστερά και να θέσουν εμπόδια έναντι της αναγκαίας κοινής  πολιτικής και κινηματικής δράσης εναντίον του Αμερικανονατοϊκού Ιμπεριαλισμού, των πολέμων του και της αντιλαϊκής και καταστροφικής πολιτικής της κυβέρνησης της Ν.Δ.. Καταγγείλουμε επίσης τις τραμπούκικες επιθέσεις βίας εναντίον μελών της ΛΑΕ ΑΑ από ορισμένες ομάδες, που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο της αναρχίας.

Η ΛΑΕ-ΑΑ βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Χρειάζεται μια βαθιά τομή για να μπορέσει να ανταποκριθεί στον ιστορικό της ρόλο με την παρουσία και δράση της στην ρευστοποιημένη Ριζοσπαστική Αριστερά και στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ και ΑΡΑΣ, όπως το 2019 ανταποκριθήκαμε, με την κρίσιμη κοινή απόφασή μας, να συνεχίσουμε μαζί, έτσι και σήμερα και στο μέλλον πρέπει να δείξουμε την ανάλογη αποφασιστικότητα. Να υπερβούμε τις αντιφάσεις μας, που ορισμένες φορές γίνονται εμφανείς. Να φανούμε αντάξιοι των καιρών και να προχωρήσουμε το βάθεμα των σχέσεών μας, την περαιτέρω πολιτική και ιδεολογική όσμωσή μας. Να δώσουμε χώρο σε αριστερές δυνάμεις, που έχουν εκφράσει την επιθυμία να συμπορευτούν μαζί μας, και με αμοιβαία εμπιστοσύνη να δώσουμε προοπτική, κυρίως, στους νέους και νέες που είναι το μέλλον μας.

Από κοινού να συγχρονίσουμε τον βηματισμό μας, ώστε να μετασχηματίσουμε, να ανασυγκροτήσουμε, να διευρύνουμε τη ΛΑΕ ΑΑ, σε μία πορεία ακόμα μεγαλύτερης σύγκλισης των δυνάμεων που την συναποτελούν. Να μετατρέψουμε τη ΛΑΕ-ΑΑ σε Ενιαίο Πολιτικό Φορέα Μελών – ζήτημα που, άλλωστε, έχει ωριμάσει εντός της και εντός του Αριστερού Ρεύματος – με σταθερό προσανατολισμό της δράσης μας στην αντιιμπεριαλιστική αντιπολεμική διεθνιστική δράση, στα οξυμμένα προβλήματα του λαού και της νεολαίας, στο μαζικό κίνημα, στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, όπου ζει και αναπνέει ο εργαζόμενος λαός.

Ερχόμαστε από πολύ μακριά, τιμάμε και συνεχίζουμε δημιουργικά στο παρόν και στο μέλλον τις αγωνιστικές παρακαταθήκες, αξίες και τις εμπειρίες του κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος. Θα αναπτύξουμε περαιτέρω την πρωτοπόρα δράση μας μέσα στην ταξική πάλη, με στόχο την πολιτική έκφραση των λαϊκών, εργατικών και νεολαιίστικών συμφερόντων και μία νέα κοινωνία ειρήνης, ελευθερίας κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και αλληλεγγύης, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δηλαδή τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας.