59 χρόνια από την 21η Απριλίου 1967
Η μνήμη της αντιδικτατορικής πάλης γίνεται αγώνας για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη

Ανακοίνωση της ΛΑΕ-ΑΑ

Συμπληρώνονται σήμερα 59 χρόνια από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που έριξε σκοτάδι στη χώρα για επτά ολόκληρα χρόνια. Η στρατιωτική δικτατορία επέβαλε καθεστώς τρομοκρατίας, βασανιστηρίων, διώξεων, εξοριών και περιορισμού κάθε πολιτικής και δημοκρατικής ελευθερίας. Ταυτόχρονα, διαμόρφωσε ένα καθεστώς υπερεκμετάλλευσης του εργαζόμενου λαού, ώστε να ανθήσουν τα κέρδη της ολιγαρχίας και του μεγάλου κεφαλαίου.
Η επιβολή της χούντας υπήρξε αποτέλεσμα της συνεργασίας του εγχώριου παρακράτους και του μετεμφυλιακού κατεστημένου με τους αμερικανικούς μηχανισμούς. Ήταν απάντηση στη ριζοσπαστικοποίηση του λαϊκού κινήματος της δεκαετίας του ’60, που απειλούσε να σπάσει τα στεγανά του μετεμφυλιακού κράτους, αλλά και προϊόν των αυταπατών περί δυνατοτήτων «ομαλού εκδημοκρατισμού». Εξυπηρέτησε τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, μετατρέποντας τη χώρα σε πρόθυμο εξάρτημα των αμερικανοΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών, με βάσεις, διευκολύνσεις και βαθύτερη πρόσδεση στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Στο πλαίσιο αυτό, η χούντα έπαιξε σημαντικό ρόλο και στην ενίσχυση του κράτους του Ισραήλ κατά τον πόλεμο του 1973, αποτελώντας μαζί με το καθεστώς Σαλαζάρ στην Πορτογαλία τις μόνες ευρωπαϊκές χώρες που συνέδραμαν την αμερικανική αερογέφυρα, κρίσιμο παράγοντα για την αποτροπή της ήττας του ισραηλινού στρατού τον Οκτώβρη του 1973.
Ο αστικός πολιτικός κόσμος μπορεί να μην συνεργάστηκε εξαρχής ανοιχτά με τη δικτατορία. Όμως, ιδιαίτερα μετά τη λεγόμενη «φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη», πολλαπλασιάστηκαν όσοι αντιμετώπιζαν θετικά την ψευδεπίγραφη πολιτικοποίηση του καθεστώτος και διέβλεπαν ενδεχόμενη συμμετοχή τους σε αυτήν.
Ο λαός μας, όμως, δεν νομιμοποίησε ποτέ τη χούντα. Σε αντίθεση με τον βολικό μύθο της παθητικής κοινωνίας, οι πρώτες αντιστασιακές ενέργειες ξεκίνησαν λίγες μόλις εβδομάδες μετά το πραξικόπημα, παρά τη δύσκολη κατάσταση του λαϊκού κινήματος μετά τα Ιουλιανά και την καταστολή που είχε προηγηθεί.
Το μαζικό κίνημα που αναπτύχθηκε στα πανεπιστήμια τα επόμενα χρόνια, με τις δυνάμεις της Αριστεράς στην πρωτοπορία, αποτέλεσε διαρκή παράγοντα αστάθειας για το καθεστώς και άνοιξε δρόμο για την ανάπτυξη ευρύτερου αντιδικτατορικού κινήματος. Το Πολυτεχνείο υπήρξε κορυφαία στιγμή αυτής της πάλης και σήμανε την αρχή του τέλους της χούντας, ιδιαίτερα καθώς σε όλη τη διάρκεια του 1973 κλιμακώνονταν οι λαϊκές διεκδικήσεις, οι κινητοποιήσεις και ακόμη και απεργιακές εστίες στους χώρους δουλειάς.
Το έγκλημα της Κύπρου, όπου η χούντα Ιωαννίδη λειτούργησε ως πέμπτη φάλαγγα των αμερικανικών σχεδίων για την ανατροπή του Μακαρίου και τον ΝΑΤΟϊκό έλεγχο της Μεγαλονήσου, οδήγησε στην κατάρρευση του καθεστώτος και στην ελεγχόμενη Μεταπολίτευση υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, κάτω από τον φόβο μιας ανεξέλεγκτης λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης που ωρίμαζε σε ολόκληρη την κοινωνία.
Ακόμη κι αν οι αδυναμίες και τα λάθη του λαϊκού κινήματος και των κυρίαρχων δυνάμεων της Αριστεράς δεν επέτρεψαν μια βαθύτερη λαϊκή Μεταπολίτευση, το 1974 παραμένει σημείο τομής: αποτέλεσε ρήξη με το μετεμφυλιακό κράτος των εθνικοφρόνων, που κρατούσε στο περιθώριο την Αριστερά και τις λαϊκές διεκδικήσεις, υπό τη σκιά της μεγάλης ιστορικής παρακαταθήκης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Σήμερα, η κληρονομιά της χούντας εξακολουθεί να βαραίνει τον τόπο. Πλήθος νόμων που παρείχαν φορολογικές ασυλίες στο μεγάλο κεφάλαιο, ιδιαίτερα στους εφοπλιστές και στα ξένα συμφέροντα, έλκουν την καταγωγή τους από τα χρόνια του γύψου. Οι χωροταξικές και περιβαλλοντικές στρεβλώσεις που γέννησε η ασυδοσία της ολιγαρχίας παραμένουν ακόμη ορατές: από τη ζώνη των διυλιστηρίων του Ασπροπύργου έως τα εκτρώματα του άναρχου μαζικού τουρισμού σε νησιά όπως η Ρόδος και στο βόρειο μέτωπο της Κρήτης.
Πιο ανησυχητικό από όλα είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εκφράζοντας τις επιδιώξεις της ολιγαρχίας, έχει μετατρέψει ξανά τη χώρα σε πλήρες προσάρτημα των αμερικανικών σχεδιασμών στη Μέση Ανατολή. Αν την περίοδο της χούντας οι σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ διερευνώνταν δειλά, σήμερα αποτελούν στρατηγικό άξονα της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό αποτυπώνεται και στον εν εξελίξει πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, που απειλεί να βυθίσει ολόκληρη την περιοχή σε νέα γενικευμένη ανάφλεξη. Η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει ορμητήριο πολέμου ούτε συνένοχος νέων επεμβάσεων.
Την ίδια ώρα, η λιτότητα, η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, η υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών και η συνεχιζόμενη μνημονιακή επιτήρηση αποδεικνύουν ότι η δημοκρατία χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει κενό γράμμα. Το έγκλημα των Τεμπών και η απαίτηση της κοινωνίας για δικαιοσύνη ανέδειξαν τα αδιέξοδα μιας πολιτικής που θεωρεί τη ζωή και τις ανάγκες του λαού κόστος.
Ο λαός μας σήμερα, τιμώντας τα θύματα της χούντας και συνεχίζοντας την καλύτερη παράδοση της αντιδικτατορικής πάλης, οφείλει να αγωνιστεί για:
• Δημοκρατία, με επανακατοχύρωση και ουσιαστική διεύρυνση δικαιωμάτων και ελευθεριών.
• Εθνική ανεξαρτησία, με άμεση απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
• Ειρήνη, αλληλεγγύη στους λαούς και καμία συμμετοχή σε πολέμους και επεμβάσεις.
• Κοινωνική δικαιοσύνη, με δημόσια αγαθά, αξιοπρεπή εργασία και ζωή με δικαιώματα.
• Λαϊκή κυριαρχία, απέναντι στην ολιγαρχία, τη λιτότητα και την επιτροπεία.
59 χρόνια από την 21η Απριλίου 1967 και 15 χρόνια από την επιβολή των μνημονίων, ο αντιδικτατορικός αγώνας για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη είναι πιο αναγκαίος από ποτέ.
Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα δημοκρατική, ανεξάρτητη, ειρηνική, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, με τον λαό κυρίαρχο στον τόπο του.