Η Λαϊκή Ενότητα – ΑΑ καταγγέλλει την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων στο ΑΠΘ, τις εκατοντάδες προσαγωγές και τη ρίψη χημικών μέσα στο Πολυτεχνείο. Με αφορμή ένα στημένο σκηνικό έντασης, η κυβέρνηση εντείνει την καταστολή και επιχειρεί την επιτάχυνση της εφαρμογής της αυταρχικής ατζέντας της για τα πανεπιστήμια. Πρόκειται για πρωτοφανή και επικίνδυνη κλιμάκωση, που καμία σχέση δεν έχει με τις ανάγκες της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Τα όσα εκτυλίχθηκαν το βράδυ της Παρασκευής 6/2 στο ΑΠΘ δεν ήταν ένα “μεμονωμένο περιστατικό”. Αποτελούν κρίκο σε μια αλυσίδα μεθοδεύσεων που στόχο έχουν την επιβολή ενός καθεστώτος διαρκούς επιτήρησης και αστυνόμευσης στα Πανεπιστήμια.

Έτσι, αμέσως μετά, Κυβέρνηση και Πρυτανεία ΑΠΘ έσπευσαν να ανοίξουν εκ νέου τη συζήτηση για την «ελεγχόμενη πρόσβαση» στα Πανεπιστήμια, μέσα από μια κακοστημένη ανταλλαγή ανακοινώσεων. Η συντονισμένη αυτή κινητικότητα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Επιχειρούν να νομιμοποιήσουν την επιβολή ενός αποστειρωμένου, επιτηρούμενου πανεπιστημίου, με ελέγχους, μπάρες και συστήματα καταγραφής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το επιχειρούν. Η απόπειρα επιβολής της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας βρήκε απέναντί της το μαζικό, ανυποχώρητο φοιτητικό κίνημα. Τα σχέδια «ασφαλείας» έμειναν στα χαρτιά μπροστά στις αντιδράσεις φοιτητών, εργαζομένων και διδασκόντων. Και τώρα επανέρχονται, αναζητώντας αφορμές.

Η λογική είναι γνωστή: διαμόρφωση εικόνας “ανομίας” ώστε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος η επιτήρηση, οι μπάρες, οι κάρτες εισόδου και η μόνιμη παρουσία αστυνομικών δυνάμεων. Όμως, τα Πανεπιστήμια δεν είναι χώροι υπό κατοχή. Είναι χώροι εκπαίδευσης, έρευνας, πολιτικής και κοινωνικής ζύμωσης, και έχουν βρεθεί στην πρωτοπορία των αγώνων απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Γι’ αυτό η κυβέρνηση επιχειρεί συστηματικά να περιορίσει τον δημόσιο και δημοκρατικό τους χαρακτήρα.

Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η “τάξη”, αλλά η μετατροπή των Πανεπιστημίων σε αποστειρωμένους, επιτηρούμενους χώρους.

Απέναντι σε αυτή τη νέα προσπάθεια επιβολής ελεγχόμενης πρόσβασης, χρειάζεται να υψωθούν μαζικές αντιστάσεις. Η κοινωνία, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι και οι διδάσκοντες οφείλουν να υπερασπιστούν τον δημόσιο, ανοιχτό και δημοκρατικό χαρακτήρα των ιδρυμάτων.

Ο αυταρχισμός δεν μπορεί να παρουσιάζεται σαν λύση. Τα Πανεπιστήμια ανήκουν στους φοιτητές, τους εργαζόμενους, την κοινωνία — όχι στην αστυνομία και στα αυταρχικά σχέδια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του Υπουργείου Παιδείας και σε όσους αναλαμβάνουν να τα υλοποιήσουν μέσα στα Πανεπιστήμια.