1. Είναι δεδομένο ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις του Ιρανικού λαού στα τέλη Δεκέμβρη 2025 σχετίζονταν με τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας, που ήταν άμεση συνέπεια των πολύχρονων κυρώσεων της Δύσης εναντίον του Ιράν. Αποκορύφωμα είναι η επιβολή καθολικών κυρώσεων τον Σεπτέμβριο του 2025. Σε αυτές τις οξυμένες πιέσεις, επιδρούν αρνητικά οι επιλογές λιτότητας της τρέχουσας κυβέρνησης. Όμως, άσχετα με τον αρχικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων, ο Ευρωατλαντισμός και το Ισραήλ έθεσαν σε άμεση εφαρμογή σχέδιο «αλλαγή καθεστώτος», με τη χρήση ένοπλων ομάδων και προβοκατόρων, που είχαν την υλική στήριξη της Μοσσάντ.

2. Αυτές οι πολύ καλά σχεδιαζόμενες επιχειρήσεις, είναι ενιαίο κομμάτι του πλέγματος ιμπεριαλιστικής πολιορκίας απέναντι σε χώρες και κυβερνήσεις που δεν ευθυγραμμίζονται με τις κατευθύνσεις και τις προσταγές της Δύσης: τα δεκάδες πακέτα κυρώσεων σε φάρμακα, ανταλλακτικά, διατροφικά προϊόντα, κλπ., από ΗΠΑ και ΕΕ, μαζί με τους περιορισμούς στο εξωτερικό εμπόριο, έχουν ως βασικό στόχο την πρόκληση οικονομικής δυσπραγίας και την μαζική φτωχοποίηση των λαϊκών τάξεων, ώστε να πυροδοτηθεί κοινωνική έκρηξη και να δημιουργηθεί το έδαφος ιμπεριαλιστικής παρέμβασης. Εξάλλου το Ιράν έχει αντιμετωπίσει πολλαπλές υβριδικές επιθέσεις, δολοφονίες κρατικών στελεχών και επιστημονικού δυναμικού, αλλά και απευθείας βομβαρδισμούς από ΗΠΑ και Ισραήλ. Ταυτόχρονα, είναι ενεργή η πυροδότηση εθνικών και θρησκευτικών εντάσεων, με όχημα «πρόθυμα» στοιχεία ανάμεσα στις μειονότητες του πολυεθνικού Ιράν.

3. Ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός, εδώ και χρόνια, προσπαθεί να επαναλάβει εναντίον του Ιράν το γνωστό σχέδιο πυροδότησης κοινωνικής κατάρρευσης με «εμφυλιοπολεμικά» χαρακτηριστικά. Αυτό το σχέδιο έχει αξιοποιηθεί σε πολλές χώρες παλιότερα και πρόσφατα: Λιβύη, Συρία, Ιράκ, ακόμα και Λίβανος. Δεν χωράει η παραμικρή αμφισβήτηση ότι αυτή η μεθοδολογία αποτελεί τμήμα του «εγχειριδίου» ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Δεν υπάρχει περιθώριο να εθελοτυφλεί κανείς όσο το βλέπουμε να εξελίσσεται ξανά με τα ίδια χαρακτηριστικά και μορφές. Να μην λησμονούμε την εξέλιξη της «αραβικής άνοιξης» σε μια σειρά χώρες, αλλά και το καλά σχεδιασμένο πραξικόπημα «Ευρω-Μαϊντάν» στην Ουκρανία. Ο πόλεμος ΝΑΤΟ – Ρωσίας στην καρδιά της Ευρώπης είναι αυταπόδεικτο στοιχείο των απώτερων στόχων τέτοιων σχεδίων.

4. Το αναγκαίο ιστορικό συμπέρασμα είναι ότι ο ευρω-ατλαντικος ιμπεριαλισμός δεν ενδιαφέρεται ούτε για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε για ελευθερίες, ευημερία και ανάπτυξη. Όταν η αλλαγή «καθεστώτος» δεν πετυχαίνει, είτε με στρατιωτική παρέμβαση, είτε με πριμοδότηση φιλο-δυτικών στοιχείων, τότε το «Σχέδιο Β»» είναι οι εμφύλιες συρράξεις και το απόλυτο χάος. Καμία «αλλαγή καθεστώτος» με μοχλό την στρατιωτική και οικονομική βία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού δεν οδηγεί σε βελτίωση της κατάστασης του λαού- ούτε σε βελτίωση των όρων με τους οποίους διεξάγεται η λαϊκή ταξική πάλη. Τα σκλαβοπάζαρα της διαλυμένης Λιβύης, ο κατακερματισμός της Συρίας, με παρουσία τριών ξένων στρατών (ΗΠΑ, Ισραήλ, Τουρκία) στο έδαφος της και τα πογκρόμ απέναντι στις μειονότητες, η μετατροπή του Ιράκ σε μια απέραντη αμερικανική βάση και ελεύθερο πεδίο δράσης της Μοσσάντ, με διαρκή απειλή απόσχισης του βορείου πλουτοπαραγωγού τμήματος του, αποδεικνύουν ότι πότε καμία «ελευθερία» δεν έρχεται με ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

5. Η πρόσφατη αρπαγή του προέδρου Μαδούρο στη Βενεζουέλα, λίγες μόνο μέρες πριν τις εξελίξεις στο Ιράν, αποτελεί μέρος της ίδιας ενιαίας στρατηγικής. Η κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων — από τη Βενεζουέλα και το Ιράν μέχρι τη Συρία και την Ουκρανία — δεν είναι τυχαία: Είναι η απάντηση του δυτικού ιμπεριαλισμού, υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ, στο ενδεχόμενο υποχώρησης της παγκόσμιας κυριαρχίας του. Αυτές οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν δύο κρίσιμες αλήθειες: Πρώτον, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός εξακολουθεί να παραμένει ο κατεξοχήν κίνδυνος για τους λαούς του πλανήτη. Δεύτερον, τα φληναφήματα περί «μοιράσματος του πλανήτη σε σφαίρες επιρροής» διαψεύδονται καθημερινά από την πραγματικότητα: Δεν υπάρχει «πολυπολικός κόσμος» όπου οι «ιμπεριαλισμοί» μοιράζονται τον έλεγχο, αλλά ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός που γίνεται πιο επιθετικός, όσο διαμορφώνεται το ενδεχόμενο ανάδειξης δυνητικών ανταγωνιστών του. Οι θεωρίες περί «μοιράσματος του πλανήτη σε σφαίρες επιρροής» είναι αφηγήματα του δυτικού ιμπεριαλισμού με αποκλειστικό στόχο τον αφοπλισμό της λαϊκής πάλης.

6. Οι λύσεις στα πιο απλά αλλά και τα πιο οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε χώρα, μπορούν να έρθουν αποκλειστικά από πρωτοβουλίες και αγώνες των λαών εντός των χωρών τους. Το ίδιο ισχύει για το Ιράν, με τα οικονομικά προβλήματα που πλήττουν τις λαϊκές τάξεις, αλλά και τους περιορισμούς δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η «κανονικοποίηση» της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού αποτελεί περίτρανη απόδειξη για τη σημασία που δίνει η Δύση στην ελευθερία και τη δημοκρατία. Η δράση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους διαλύουν ό,τι είχε απομείνει από το διεθνές δίκαιο και οδηγούν την ανθρωπότητα πολλές δεκαετίες πίσω. Αμφισβητούνται ευθέως οι κανόνες και όρια που τέθηκαν στην ιμπεριαλιστική Δύση για πρώτη φορά στην ιστορία, από την αντιφασιστική νίκη των λαών το 1945, με την καθοριστική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, και από το αντιαποικιακό κύμα των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών.

7. Η ΛΑΕ ΑΑ καταδικάζει κάθε εξωτερική ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Απευθύνει πλατύ κάλεσμα ενότητας στη δράση, ώστε να πάψει η κυβέρνηση Μητσοτάκη να σέρνει τη χώρα πίσω από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ, όπως έγινε με την ψήφιση στο Συμβούλιο Ασφαλείας των νέων, εξοντωτικών κυρώσεων εναντίον του Ιράν, τον Σεπτέμβριο του 2025. Οι αρχές και οι διακηρύξεις έχουν νόημα μόνο όταν συνοδεύονται με πάλη εντός της χώρας ενάντια στην αρωγή και την συνενοχή που προσφέρει στα ιμπεριαλιστικά σχέδια η εγχώρια ολιγαρχία και το πολιτικό της προσωπικό.

8. Η αντιμπεριαλιστική , αντιφασιστική , φιλειρηνική μας πάλη είναι αδιαπραγμάτευτη, ενώ η ενωτική της προοπτική είναι ελπίδα και στόχος για την ενότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αυτή η προοπτική είναι αυτό που φοβάται το σημερινό ολιγαρχικό, αυταρχικό και συστημικό μας πολιτικό σύστημα.