Με την αλλαγή του χρόνου, και ενώ οι σχολές είναι κλειστές για τις γιορτές, η κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή την πρώτη φάση του νόμου για τις διαγραφές φοιτητών από τα ελληνικά Πανεπιστήμια, διαγράφοντας σύμφωνα με τα δημοσιοποιημένα στοιχεία 308.605 φοιτητές/τριες. Η κυβέρνηση συνεχίζει να επιμένει στους διωγμούς των φοιτητών που έχουν υπερβεί το χρονικό όριο φοίτησης ν+2 με το επιχείρημα της οικονομικής επιβάρυνσης που προκαλούν, κάτι που δεν ισχύει δεδομένου ότι όλες οι οικονομικές κρατικές παροχές αφορούν, και αφορούσαν πάντα, τα πρώτα ν+2 έτη σπουδών. Πολλές μάλιστα από τις παροχές αυτές, δεν δίνονται εξαρχής σε όλους τους φοιτητές/τριες καθώς εφαρμόζονται οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια για την επιλογή των δικαιούχων (σίτιση, στέγαση σε εστίες).

Από την πρώτη στιγμή της προαναγγελίας του νόμου για τις διαγραφές οι φοιτητικοί σύλλογοι εναντιώθηκαν στα σχέδια της κυβέρνησης με μαζικές κινητοποιήσεις σε πολλά ιδρύματα, τόσο στις μεγάλες πόλεις όσο και στην περιφέρεια. Εκτός από τους φοιτητές/τριες, έχει αντιτεθεί και μεγάλο μέρος του πανεπιστημιακού εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού με απεργίες. Χαρακτηριστικές είναι και κάποιες περιπτώσεις όπως του κοσμήτορα της σχολής Καλών Τεχνών του Παν. Πελοποννήσου που παραιτήθηκε καταδικάζοντας το άδικο και αυταρχικό μέτρο που του επέβαλλε το υπουργείο να εφαρμόσει. Η κυβέρνηση όμως, όπως σε μια σειρά από θέματα, έτσι και εδώ παραμένει απαθής στον αναβρασμό της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Ενώ ο τομέας της εκπαίδευσης είναι ήδη πολύ υποβαθμισμένος, με υποχρηματοδότηση και ελλείψεις προσωπικού, εγκαταστάσεων, εξοπλισμού και αναλώσιμων, η χώρα επιλέγει να στερεί το δικαίωμα της εκπαίδευσης από φοιτητές/τριες χωρίς να υπάρχει πραγματικό οικονομικό αντίκτυπο, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει υπέρογκα ποσά (και μάλιστα τα αυξάνει) σε στρατιωτικές δαπάνες εις βάρος κοινωνικών παροχών για τους πολίτες, ακολουθώντας πιστά τις Ευρωπαϊκές στρατηγικές πολεμικής προετοιμασίας με κάθε κόστος. Τα τεράστια υπαρκτά κενά και οι ελλείψεις στα ελληνικά Πανεπιστήμια δεν βελτιώνονται στο ελάχιστο από την μείωση των υπεράριθμων φοιτητών, λύση που αποτελεί φθηνό πρόσχημα από μια κυβέρνηση που εντατικοποιεί τις συνθήκες φοίτησης, αυστηροποιεί με πειθαρχικές διώξεις τη στάση της απέναντι στις αντιδράσεις και τελικά υποβαθμίζει συνειδητά τα δημόσια Πανεπιστήμια ανοίγοντας χώρο για τα ιδιωτικά. Αποτελεί την κλασσική νεοφιλελεύθερη συνταγή όπου
υποβαθμίζεται συνειδητά το δημόσιο, ώστε να μπορεί να παρουσιαστεί το ιδιωτικό ως “μονόδρομος” εξυγίανσης.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η φοίτηση στις σύγχρονες συνθήκες στη χώρα μας απαιτεί για τους περισσότερους παράλληλη εργασία λόγω της δυσμενούς οικονομικής κατάστασης, με επιβάρυνση ιδιαίτερα των φοιτητών που σπουδάζουν μακριά από τον τόπο διαμονής τους, πολλοί εκ των οποίων σπουδάζουν σε σχολές με πολλά μαθήματα υποχρεωτικής παρακολούθησης, αλυσίδες κλπ. Κατά συνέπεια, το μέτρο αυτό διαιρεί το φοιτητικό σύνολο και αποκλείει άδικα ανθρώπους που προσπαθούν κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες να κρατήσουν μια θέση στο ασφυκτικό και υπό απειλή διάλυσης ελληνικό Πανεπιστήμιο. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και ρυθμίσεις όπως της παράτασης φοίτησης που αποτελούσαν διέξοδο για κάποιους φοιτητές που πληρούσαν τις προϋποθέσεις, τελικά δεν λήφθηκαν υπόψη από το Υπουργείο, καθώς υπάρχουν καταγγελίες ατόμων που είδαν τους Α.Μ. τους στις λίστες των διαγραφών.

Η στρατηγική που υλοποιεί η κυβέρνηση είναι ξεκάθαρη: Ένα Πανεπιστήμιο αποστειρωμένο, με φοιτητές που “τρέχουν και δεν φτάνουν” αφοσιωμένους στα μαθήματα και την εργασία τους, με τις διαγραφές να κρέμονται από πάνω τους αν δεν προλάβουν και πειθαρχικές διώξεις αν αντιδράσουν. Ένα Πανεπιστήμιο απλό εκπαιδευτήριο κι όχι έναν κοινωνικό χώρο προβληματισμού, πολιτικοποίησης και συλλογικής ζωής όπως το γνωρίσαμε.

Όπως πολλές φορές στο παρελθόν, έτσι και τώρα η Πανεπιστημιακή κοινότητα είναι αποφασισμένη να μην αφήσει την αναλγησία της κυβερνητικής εξουσίας να περάσει έτσι. Με μαζικούς ενωτικούς αγώνες το μέτρο αυτό θα ακυρωθεί στην πράξη. Γιατί αφορά την υπεράσπιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου κόντρα στην υποβάθμιση και δεν είναι μια υπόθεση μόνο των φοιτητών ή των καθηγητών, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Τομέας Νεολαίας Αριστερού Ρεύματος